Όταν οι Έλληνες της Αμερικής ανοίγουν σουβλατζίδικα, ένας Νιγηριανός λάτρης της ελληνικής γραμματείας, άνοιξε ελληνικό βιβλιοπωλείο!

Όταν οι Έλληνες της Αμερικής ανοίγουν σουβλατζίδικα, ο Νιγηριανός οδοντίατρος Sam Chekwas, λάτρης της ελληνικής γραμματείας, άνοιξε ελληνικό βιβλιοπωλείο, με στόχο να διαφυλάξει την ελληνική γλώσσα, και να μυήσει σ΄αυτή και τη λογοτεχνία της ακόμα και τους Αμερικανούς!
Είναι το μοναδικό Ελληνικό βιβλιοπωλείο στη Νέα Υόρκη!

Εύγε του... και ντροπή μας!

Δείτε τη συνέντευξη που έδωσε (φυσικά στα Ελληνικά). Διαρκεί μόνο 4 λεπτά και αξίζει το χρόνο σας.
 

https://www.youtube.com/watch?v=qmj21RVLvTc

Υ/Γ: Μια φίλη, που έστειλε ευχαριστήριο μήνυμα στον ανωτέρω επιχειρηματία για την απόφασή του, έλαβε την εξής απάντηση :

"Η Ελλάδα παραμένει το φως του κόσμου."

Η λογοτεχνία και ο πρέσβης της Ελλάδος

Του Άντη Ροδίτη - Λογοτέχνη

Ανακοίνωση στον «Φ» της 31.3.2012 αναφέρει ότι, στην εκδήλωση που οργανώνει η Ένωση Λογοτεχνών Κύπρου για το βιβλίο «Ιστορία της Νεότερης Κυπριακής Λογοτεχνίας» (ΙΝΚΛ) των Κεχαγιόγλου-Παπαλεοντίου, που δέχεται «υπερβολικές και άδικες επιθέσεις», θα παρευρεθεί και θα απευθύνει χαιρετισμό και ο πρέσβης της Ελλάδος.

Δεν έχω διαβάσει μέχρι και την τελευταία λέξη τις 960 σελίδες της ΙΝΚΛ. Έχω διαβάσει, όμως, με πολλή προσοχή την κριτική που άσκησε στο βιβλίο ο Καθηγητής της Νεοελληνικής Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Κύπρου Παντελής Βουτουρής, («Πλανόδιον» Τόμος ΙΒ’, αρ. 51), όπου αποδεικνύει με συγκεκριμένες παραπομπές ότι το βιβλίο προωθεί την ιδέα μιας ξεχωριστής από την ελληνική, κυπριακής λογοτεχνίας και στηρίζει όχι μόνο την ιδεολογία της νεοκυπριακής ταυτότητας, αλλά και εκείνη της κυπριακής διαλέκτου ως αποκλειστικής γλώσσας των Κυπρίων λογοτεχνών, επειδή η ελληνική που χρησιμοποιούμε οι Κύπριοι λογοτέχνες «δεν ταυτίζεται με το μητρικό (μας) ιδίωμα.» Δεν πρόκειται να επεκταθώ σε αυτό γιατί δεν το επιτρέπει ο χώρος. Συνιστάται, όμως, στον καθένα που έχει ένα ενδιαφέρον για την κυπριακή λογοτεχνία να μην παραλείψει να διαβάσει τη μελέτη του Π. Βουτουρή και να ανατρέξει αντιστοίχως στην ΙΝΚΛ.

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ Η ΠΑΡΑΧΑΡΑΞΗ ΚΑΙ ΔΙΑΛΕΚΤΟΥ Η ΚΑΠΗΛΕΙΑ

Η Εταιρεία Μελέτης Ελληνικών Θεμάτων θεωρεί τεκμήριο έκδηλης νοσηρής νεοκυπριακής ιδεοληψίας την παρουσία του, πολυσέλιδου μάλιστα, πονήματος των Κεχαγιόγλου-Παπαλεοντίου «Ιστορία της νεότερης κυπριακής λογοτεχνίας», έργου προσχεδιασμένης υπονόμευσης της εθνικής λογοτεχνίας, με διαφανώς προκατασκευασμένα «πορίσματα», προφανούς όμως επιστημονικής ανεπάρκειας, προκειμένου να υποβάλει ως σωτήρια αναγκαιότητα, την υιοθέτηση της κυπριακής διαλέκτου ως επίσημης γλώσσας της λογοτεχνίας, και όχι μόνο εκείνης. Και όλα αυτά, όπως υποστηρίζουν οι συγγραφείς του πονήματος, για «σωτηρία» των κυπρίων λογοτεχνών από την σίγουρη, και μάλιστα «από χέρι»(sic), καταδίκη τους στην «αφάνεια»!

Ευτελής βεβαίως, και ιδίως ανελλήνιστη, χρησιμοθηρία, που για υποβολιμαία διοχέτευση της στους λογοτέχνες του τόπου, επιστρατεύεται ιδιαίτερα μεγάλο πλήθος σελίδων, με πλήρη αδιαφορία αν σ’ αυτές η προχειρότητα, τα πραγματολογικά λάθη και οι ανακρίβειες, είναι ο κυρίαρχος κανόνας και όχι η εξαίρεση, η δε αρνητική, πλην όμως ιδίως αδέξια, κριτική σε ο,τιδήποτε και οποιονδήποτε, είτε υπερασπίζεται, είτε προβάλλει, είτε απλώς εμπνέεται από την ελληνικότητα, δεν διστάζει να περιλάβει στη χλεύη του «αντιεθνικισμού» της κανένα, ούτε και τον ίδιο τον κορυφαίο Κώστα Μόντη. Διανθίσματα δε της εν λόγω χλεύης είναι «ηχηρός πατριωτισμός», «αμετανόητος ελληνοκεντρισμός», «αθεράπευτος ενωτικός καημός» και άλλα ηχηρά παρόμοια.

Ο συγγραφέας Άντης Ροδίτης παρέδωσε την τιμητική του χορηγία στην ΕΛΔΥΚ

Ο γνωστός κύπριος λογοτέχνης και διανοούμενος Άντης Ροδίτης επιλέγηκε να τιμηθεί από τον πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας ως ένας από τις «εικοσιεπτά προσωπικότητες των Γραμμάτων και των Τεχνών για τη συνεισφορά τους στην οικοδόμηση της σύγχρονης πολιτιστικής φυσιογνωμίας της Κύπρου».

Ο Άντης Ροδίτης επέλεξε να χαρίσει την χορηγία του στην Ελληνική Δύναμη Κύπρου (ΕΛΔΥΚ) «ως ελάχιστη και συμβολική ανταπόδοση για το χρέος της Κύπρου προς τη μητέρα πατρίδα Ελλάδα, για τα όσα έχει προσφέρει στην Κύπρο μέχρι σήμερα στην Παιδεία, την Άμυνα, την Οικονομία, στην ύπαρξη της Κύπρου ως τόπου ελληνικού πολιτισμού».

Το μόνο που ζήτησε ήταν να δημοσιοποιηθεί αυτή του η ευγενική του ενέργεια κάτι που όπως ο ίδιος καταγγέλλει δεν έγινε από το Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού της Κύπρου.

Διαβάστε ολόκληρη την ανακοίνωση που εξέδωσε ο συγγραφέας:

Για την απονομή των Ετήσιων Τιμητικών Χορηγημάτων, που έγινε στις 20 Ιουνίου 2011 από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, σε «εικοσιεπτά προσωπικότητες των Γραμμάτων και των Τεχνών για τη συνεισφορά τους στην οικοδόμηση της σύγχρονης πολιτιστικής φυσιογνωμίας της Κύπρου», ενημέρωσα το Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού, ότι αποφάσισα όπως το δικό μου χορήγημα παραχωρήσω στην ΕΛ.ΔΥ.Κ, ως ελάχιστη και συμβολική ανταπόδοση για το χρέος της Κύπρου προς τη μητέρα πατρίδα Ελλάδα, για τα όσα έχει προσφέρει στην Κύπρο μέχρι σήμερα στην Παιδεία, την Άμυνα, την Οικονομία, στην ύπαρξη της Κύπρου ως τόπου ελληνικού πολιτισμού.

Χρέος τόσο μεγάλο που κανένα χρηματικό ποσό δεν μπορεί να το αποσβέσει.

Δεν θα μπορούσα ποτέ να πάρω χρήματα για την «αξιόλογη συνεισφορά μου στην οικοδόμηση της σύγχρονης πολιτιστικής φυσιογνωμίας της Κύπρου», επειδή ό,τι έχω γράψει ως τώρα, από το 1972 που εξέδωσα το πρώτο μου βιβλίο διηγημάτων, ήταν και είναι μέρος της διαχρονικής προσπάθειας της Κύπρου, από πριν τον Ονήσιλο μέχρι σήμερα, να κρατήσει η Κύπρος την ελληνική της ταυτότητα και, εξάλλου, η σημερινή κυβέρνηση της Κύπρου προέρχεται από το κόμμα που μαζί με την εκάστοτε εξουσία και μέρος της εμποριοβιομηχανικής δεξιάς, από την πρώτη μέρα ύπαρξης της Κυπριακής Δημοκρατίας, έκαμαν ό,τι περνούσε από το χέρι τους για δεκαετίες, για να κρατήσουν την Κύπρο μακριά από την Ελλάδα. Δέχθηκα να παραστώ στην τελετή και να παραλάβω το δίπλωμα και τη χορηγία νοουμένου ότι θα ανακοινωνόταν ότι «ένας από τους τιμώμενους», χωρίς να αναφέρεται το όνομά μου, θα παραχωρούσε το ετήσιο χρηματικό ποσό στην ΕΛ.ΔΥ.Κ., για τους λόγους που αναφέρονται πιο πάνω. Οι Πολιτιστικές Υπηρεσίες εξέδωσαν τελικά μιαν ανακοίνωση που αποσιωπούσε και διαμόρφωνε το νόημα κατά το δοκούν. Το Γραφείο Τύπου και Πληροφοριών δεν εξέδωσε καμμίαν ανακοίνωση. Ούτε καν ένα κατάλογο των τιμηθέντων. Δημοσιοποίησε μόνο την ομιλία του Προέδρου, στην οποία ο ίδιος δεν αναφέρει πουθενά ότι ο τρισχιλιετής πολιτισμός της Κύπρου έχει καταγωγή και ταυτότητα ελληνική. Το ποσό της χορηγίας μου παραδόθηκε ήδη στην ΕΛ.ΔΥ.Κ. και από ότι με πληροφόρησαν θα χρησιμοποιηθεί για την αγορά 5 Η/Υ για το ίντερνετ καφέ του στρατοπέδου - Άντης Ροδίτης

Η κηδεία μου

Αναδημοσιεύουμε το κείμενο του Σάββα Παύλου «Η κηδεία μου» χωρίς σχόλια. Το κείμενο από μόνο του τα λέει όλα…:

Η κηδεία μου

Όντως φοβερώτατον το του θανάτου μυστήριον

εις το καθ’ ομείωσιν επανάγαγε, το αρχαίο κάλλος αναμορφώσασθαι

και την ποθεινήν πατρίδα παράσχου μοι, παραδείσου πάλιν ποιών πολίτην με

Όπως παρατήρησε, παλαιότερα, ευαίσθητος διανοούμενος, στους γάμους οι φωτογράφοι και οι χειριστές των βίντεο έχουν μετατρέψει την τελετή και την εκκλησία σε ένα στούντιο φωτογράφησης και βιντεογράφησης. Η λειτουργία, οι ύμνοι, οι ψάλτες, ο παπάς, εκμηδενίζονται και εξαφανίζονται, υπάρχουν μόνον οι φωτογράφοι και οι βιντεογράφοι. Δίνουν εντολές και κανονίζουν πως θα εξελιχθεί η τελετή, που θα σταθούν και πως θα κινηθούν οι νεόνυμφοι, δίνουν διαταγές ακόμη και στον ιερέα πως θα δράσει κα θα πορευτεί. Κι αυτός, άρχων του μυστηρίου και του χώρου, αντί να τους διαολοστείλει δυστυχώς τους υπακούει.

Άρχισε να χαλά και η ακολουθία για την κηδεία, η υπέρτατη τελετή, όταν ο άνθρωπος αποχαιρετά τον κόσμο αυτό. Και εκεί τα πράγματα έχουν φτάσει σε σημείο εξευτελισμού και εξανδραποδισμού. Εκτός από τους φωτογράφους και τους βιντεοφόρους, έχουμε την κατάθεση στεφάνων, τους αλλεπάλληλους επικηδείους, σε μερικές παριπτώσεις έχουμε φτάσει σε διψήφιο αριθμό. Η κηδεία γίνεται πια ένα κοσμικό γεγονός στο οποίο ο νεκρός εξαφανίζεται. Αρχίζουν οι καταθέσεις στεφάνων που αναγγέλλονται, ακόμη κάποιος διαβάζει τον κατάλογο των ανθρώπων που κατέθεσαν προηγουμένως στεφάνι, αρχίζουν οι επικήδειοι. Αναγγέλλονται τα ονόματα, οι τίτλοι και οι ιδιότητες των ομιλητων, αυτοί πλησιάζουν στο μικρόφωνο και αρχίζουν, ο νεκρός ανυπεράσπιστος στο φέρετρο υφίσταται κοινοτοπίες και τυπικότητες και μεγάλα λόγια. Είναι χαρακτηριστική η περίπτωση με τις κηδείες των αγνοουμένων, που τα λείψανά τους βρέθηκαν και ταυτοποιήθηκαν με τη μέθοδο DNA . Οι άνθρωποι αυτοί σκοτώθηκαν πολεμώντας τον Τούρκο κατακτητή, άλλοι εκτελέστηκαν εν ψυχρώ από το αδίστακτο τέρας του τουρκικού τακτικού στρατού. Κι όμως στις κηδείες τους, σε ένα αλαλούμ μικροπολιτικής, δεν τονίζεται τίποτε από όλα αυτά, η εξόδιος ακολουθία τους αποτελεί προπαγανδιστικό εφαλτήριο της τρέχουσας πολιτικής πρακτικής και του κομματικού καιροσκοπισμού, πολέμησαν τον Τούρκο, σκοτώθηκαν στη μάχη ή δολοφονήθηκαν και ακούουν συμβιβαστικές κορώνες, επαναπροσεγγιστικές αφέλειες, ισοπεδωτικές ειρηνοφιλίες, σιροπιαστά ιδολογήματα και νεοκυπριακά πιλάφια. Ό,τι σκηνοθετεί και υποβάλλει η μικροκομματική τακτική και οι μικρόνοες ηγήτορες.

Ακόμη: Στο “δεύτε τελευταίον ασπασμόν” οι δικοί του νεκρού στέκονται δίπλα στο φέρετρο και περνούν οι παρόντες για τα συλληπητήρια και τα λόγια παρηγοριάς. Ο αποχαιρετισμός για τον νεκρό υποτονίζεται, μπαίνει σε τριτεύουσα μοίρα, αυτό το μέρος της νεκρώσιμης ακολουθίας δεν είναι πια μια ανεπανάληπτη στιγμή της σχέσης μας με τον μεταστάντα (τον βλέπουμε και τον αποχαιρετούμε για τελευταία φορά και τόσες ποικίλες σκέψεις αναδύονται στο μυαλό, για τον μακαρίτη, για το αιώνιο θέμα της ζωής και του θανάτου). Αντίθετα γίνεται μια κοινωνική εκδήλωση όπως τόσες άλλες. Στη γενέτειρά μου, την ανεπανάληπτη Ερυθροτερμινθία, στις κηδείες της, που μικρό παιδί τις παρακολούθησα σχεδόν όλες, δεν γίνονταν τέτοια πράγματα. Το “”δεύτε τελευταίον ασπασμόν”‘ ήταν αφιερωμένο στον νεκρό, και μόνο σ’ αυτόν. Το εκκλησίασμα πλησίαζε το φέρετρο προσκυνούσε και αποχαιρετούσε τον μεταστάντα. Τα συλληπητήρια και τα λόγια της παρηγοριάς δίνονταν στους οικείους του νεκρού μετά την κηδεία, στην έξοδο του κοιμητηρίου, όταν έπαιρναν εκεί μια ελιά, ένα κομμάτι ψωμί και λίγο κρασί για το “”Θεός μακαρίσει τον”" και “”αιωνία η μνήμη του”". Τώρα όμως, ίσως μέσα στην οικονομία των ρυθμών της τρέχουσας ζωής, όταν πολλοί πάνε μόνον στην εκκλησία για την τελετή και αποχωρούν χωρίς να μεταβούν και στο κοιμητήριο για την ταφή, διευθετήθηκε μέσα στη νεκρώσιμο ακολουθία να δίδονται και τα συλλυπητήρια προς τους οικείους. Αποτέλεσμα: Χάλασε η σωστή ατμόσφαιρα της κηδείας, πήρε πιο εκκοσμικευμένο χαρακτήρα.

Υπάρχει λοιπόν άμεση ανάγκη να συζητήσουμε το θέμα της κηδείας στην Κύπρο και να σώσουμε την αξιοπρέπεια των νεκρών μας. Ο σεβασμός και η εν αξιοπρεπεία φροντίδα των πεθαμένων μας, η αφοσίωση στην τελετή της κηδείας τους, η εν ειλικρινεία σοβαρότητα κατά τη διάρκειά της, η φροντίδα για τη μνήμη τους, αποτελούν θεμελιώδη και ωραία συστατικά της ελληνικής κοινωνίας. Φαίνεται ότι αρχίσαμε να χαλούμε και σ ‘ αυτό. Το πιο σημαντικό: Η νεκρώσιμος ακολουθία της Ορθοδόξου ημών Εκκλησίας είναι αρκετή και δεν χρειάζεται τίποτε άλλο. Η νεκρώσιμος ακολουθία, αυτό το ποίημα του θανάτου, το άσμα ασμάτων για το θέμα της ζωής και της αναχώρησής μας από τον κόσμο τούτο, ένα αριστούργημα λόγου και φιλοσοφικής ενατένισης, συμπυκνωμένη και κάποτε ευφρόσυνα παρηγορητική, δεν χρειάζεται συμπληρώματα και φτιασίδια άλλα.

Μα απλά λόγια: Όταν πεθάνω δεν θέλω κανένα τηλεοπτικό συνεργείο και φωτογράφο, δεν θέλω καταθέσεις στεφάνων ή αναγγελία ποιοι κατέθεσαν στεφάνι.

Η νεκρώσιμος ακολουθία της Ορθοδόξου ημών Εκκλησίας αρκεί.

Αν κάποιος αισθάνεται έντονα αυτή την ανάγκη για στεφάνι, ας βάλει διακριτικά ένα στο φέρετρο ή στον τάφο και ας αποχωρήσει ήρεμα.

Δεν θέλω επικήδειους λόγους. Ούτε έναν, είτε από φίλο, είτε από συγγενή ή (Θεός φυλάξοι) οποιοδήποτε κυβερνητικό αξιωματούχο.

Η νεκρώσιμος ακολουθία της Ορθοδόξου ημών Εκκλησίας αρκεί.

Στο “Δεύτε τελευταίον ασπασμόν” δεν θα δίδονται τα γνωστά συλληπητήρια στους οικείους.

Η νεκρώσιμος ακολουθία της Ορθοδόξου ημών Εκκλησίας αρκεί.

Όσοι αισθάνονται έντονα αυτήν την ανάγκη ας πάνε στο νεκροταφείο Κοκκινοτριμιθιάς και μετά την ταφή, στην έξοδο του κοιμητηρίου, με το κρασί, τις ελιές και το ψωμί ας πούνε την καλή τους κουβέντα στους συγγενείς.

Μόνο ένα πράγμα θα ζητήσω. Το φέρετρο να είναι καλυμμένο με την ελληνική σημαία. Παλιά, την εποχή των πολιτικών μου δραστηριοτήτων μιλούσα ότι μαζί με την ελληνική σημαία θα ήθελα και μια μαυροκόκκινη άλλη, ένδειξη των ανιεξουσιαστικών μου πεποιθήσεων και του πολιτικού μου ριζοσπαστισμού. Ανοησίες. Στην Κύπρο η ελληνική σημαία τα λέει όλα, είναι η πιο αντιεξουσιαστική και ριζοσπαστική πράξη. Στον θανατόπνοο τουρκικό επεκτατισμό, στη δουλοφροσύνη, στη μιζέρια και στην κακομοιριά, στην κουτοπονηριά των νεοκυπρίων και στην αλλοτρίωση πολλών Ελλαδιτών, στις πλεκτάνες των Άγγλων και του διεθνούς παράγοντα, η ελληνική σημαία συμπυκνώνει την έννοια της αντίστασης, της ελευθερίας και της αξιοπρέπειας. Μόνον, λοιπόν, αυτά. Η ελληνική σημαία και η νεκρώσιμος ακολουθία της Ορθοδόξου ημών Εκκλησίας.

Πηγή: http://savvaspavlou.wordpress.com/

Η απάντηση του Βάσου Λυσσαρίδη στα ΕΔΟΝόπουλα και τον Τσιελεπή

Αντί άλλης απάντησης προς τους υβριστές του μέγιστου Βάσου Λυσσαρίδη παραθέτουμε το καταπληκτικό του ποίημα «Προκήδειος» στο οποίο υπόσχεται να πολεμά σαν ΕΛΛΗΝΑΣ και αφείνει και σε εμάς παρακαταθήκη να πολεμούμε μέχρι τα ξενόφερτα καράβια του κατακτητή πάρουν τον δρόμο τον αγύριστο!

Διαβάστε το και όποιος καταλάβει, κατάλαβε…

Τώρα που ο δρόμος τελειώνει
γυρνάω στα 89 μου τόσα χρόνια που
πέρασαν
και στο λίγο χρόνο
που έχω μπροστά μου
Γυρνάω στςι ρίζες με την αγέραστη
σκέψη των σοφών, των σοφιστών
των τραγωδών, των ασματοποιών
των θεοποιών και των απροσκύνητων
θεοχαλαστών.
Κρατάω ακριβή την άρνηση της
ζωής για ένα κόκκο ύστατης
αξιοπρέπειας
και γι΄αυτούς που θάρθουν
Στέκω στις ταπεινόμορφες τις
Θερμοπύλες κι αναρωτιέμαι
πώς ευκολογενιούνται οι αθάνατοι
Ακουμπάω στο χώμα και η
ανατριχίλα δική μου
Πώς κουβαλάς μια κληρονομία
που έπαψε νάναι μόνο δική σου
Γυρνάω στη Σωτήρα των Λευκάρων
και την ρωτώ αν μαρτύρησε
κι αν θυμάται τον Μαραθώνα.
Κι αυτή αγέρωχη κρατάει
την πέτρινη σιωπή της
Στη Σαλαμίνα κουβεντιάζω μ΄ένα
πού μόλις πνίγηκε στη ναυμαχία και με
ρωτάει με τη νεκρική λαλιά
Νικήσαμε;
Στην Αθηναϊκή αγορά απορημένος
απόμεινα σιωπηλός
Και με ρωτήσανε.
Ξένος θα πρέπει νάσαι
Τον Περικλή τον άκουαν όμως χωρίς
γιατί δεν τον υπάκουαν
Τον Όμηρο τον τραγουδούσαν στις
πλατείες
Περήφανοι για την παλληκαριά
αλλά και με ντροπή για όσα
δεν έπρεπε να είχαν γίνει
Ξεχάστηκα.
Γυρνώ στη κάπως μακρινή
δική πατρίδα
Θυμήθηκα τον Ζήνωνα να
ξεκινά για την Αθήνα. Η σοφία
θέλει αντίσοφους.
Ξεχάστηκα στον ύπνο και
ξύπνησα με του Ρε Αλέξη τις
αγριοφωνάρες
Αυτός γελούσε κι όταν
πέθαινε
αν πέθανε ποτές
Κουράστηκα.
Κι έτσι γοργά κύλησε
ανυποψίαστα ο χρόνος
Κάποιος Γρηγόρης, χωριατόπαιδο
ξαναζωντάνεψε τις Θερμοπύλες
και το μολών λαβέ
ακούστηκε αρχαιοελληνικά.
με το μολών ν΄ακούεται
περισπώμενο.
Οι Πέρσες, οι Σαρακηνοί, οι
Δυτικοί κι όλοι οι άλλοι περαστικοί
χνάρια δεν άφηκαν.
Δεν είναι να γονατίσει
αυτή η γενιά.
Κι η μάνα, η μαυροφορεμένη
θυμίζει αρχαίο τραγικό αιώνιο
χορικό.
Χρόνο δεν έχω.
Και τώρα στέκομαι στη μέση
της πλατείας
μ΄ένα αλυσοδεμένο Πενταδάκτυλο
και μ΄ένα συρματόπλεγμα
που σημαδεύει σάρκα και
ψυχές.
Οι Αχαιοί ξεχάστηκαν και
οι Αρκάδες
Και οι Λυσιώτες αδικοσκορπισθήκανε
σε άλλα σπιτικά.
Εδώ πια διαφεντεύουν
οι σοφοί της άσοφης προσωρινότητας
Αν θες να ζήσεις πρέπει
να γονατίσεις ψιθυρίζουν χλωμοί
περιδεείς κι αξιοθρήνητοι
Το ανδρός επιφανούς πάσα γη
τάφος
τώρα το ξεγυμνώνουν μ΄ότι η
πάσα γη χωράει όλους και ξενοπατημένες
στράτες, πόλεις και χωριά
Καιρός να φύγω.
Όμως πως θα μισέψω χωρίς
τη σιγουριά ασκλάβωτης ζωής,
σκέψης επαναστατημένης και
λεύτερης γης πατρικής
Καιρός να φύγω.
Με δέρνουν τα γερασμένα σκληροκόκκαλα
Τα βήματα αβέβαια
και το κορμί σκυφτό
Όμως πώς λες να φύγω;
Εγώ θα μείνω μελλοθάνατος
μα ζωντανός να καρτερώ
Θα φύγω όταν
θα αγναντεύω τα ξενόφερτα καράβια
να παίρνουν τον αγύριστο
του γυρισμού τον δρόμο.
Ως τότε εγώ θα
καρτερώ
Ως τότε εγώ θα πολεμώ.

(27.4.2009)

Εκείνο το ΟΧΙ δεν το επανέλαβε η ηχώ

«Εκείνο το "όχι" δεν το επανέλαβε η ηχώ, ήταν πολύ βαρύ για να το μεταφέρει».



Συμπληρώνεται ένας χρόνος από το θάνατο του μεγάλου Έλληνα πολιτικού Τάσσου Παπαδόπουλου. Του άνδρα που ΤΟΛΜΗΣΕ να τα βάλει με το κατεστημένο και τις μεγάλες δυνάμεις προκειμένου να προστατεύσει τους ομοεθνείς του και την Κυπριακή Δημοκρατία!

Σαν μνημόσυνο του αφιερώνουμε το ποίημα που έγραψε ο Κώστας Μόντης για ένα άλλο μεγάλο ΟΧΙ, αυτό του Γρηγόρη Αυξεντίου!

Mαθήματα γνωριμίας των Ελληνοκύπριων μαθητών με την τουρκοκυπριακή λογοτεχνία

Σύμφωνα με εγκύκλιο του Υπουργού Παιδείας και Πολιτισμού της Κύπρου, κ. Ανδρέα Δημητρίου, πρώτος στόχος για τη νέα σχολική χρονιά είναι «η καλλιέργεια ειρηνικής συνύπαρξης και σεβασμού Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων».

Για τον λόγο αυτό δήλωσε ο κ. Υπουργός, θα εισαχθούν μαθήματα γνωριμίας των Ελληνοκύπριων μαθητών με την τουρκοκυπριακή λογοτεχνία και τον τουρκοκυπριακό πολιτισμό με στόχο την στήριξη της λύσης!!!

Μήπως έχουμε συμφωνήσει σε λύση και αυτό που έμεινε είναι να την στηρίξουμε μέσα από αλλαγές στη διδακτέα ύλη των σχολείων;

Τόσα χρόνια μετά την τουρκική εισβολή του 1974 ένας από τους πρώτους στόχους της διδακτέας ύλης στα κυπριακά σχολεία ήταν το ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ!
ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ, την κατεχόμενη γη μας, ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ την τουρκική εισβολή, ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ τις τουρκικές βαρβαρότητες, ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ τα τουρκικά εγκλήματα!
Τώρα μας ζητάνε ΝΑ ΤΑ ΞΕΧΑΣΟΥΜΕ ΟΛΑ;

Όχι κύριοι του Υπουργείου! Όσο υπάρχει τουρκική κατοχή, όσο οι τούρκοι κατέχουν παράνομα τα σπίτια μας, όσο υπάρχει η τουρκική σημαία – έκτρωμα στον Πενταδάκτυλο, ΔΕΝ ΞΕΧΝΟΥΜΕ ΤΙΠΟΤΑ!!!

ΥΓ1: Θέλουν λέει, οι μαθητές μας να διδάσκονται ΚΑΙ τουρκοκυπριακή λογοτεχνία! Λες και έμαθαν τους ελληνοκύπριους, λες και έμαθαν τους κλασσικούς (των οποίων την διδασκαλία μείωσαν επειδή ήταν πολύ η ύλη…).

ΥΓ2: Θα διδάσκονται άραγε και οι Τουρκοκύπριοι μαθητές τους Ελληνοκύπριους λογοτέχνες; Θα διδάσκονται άραγε τον κορυφαίο Ελληνοκύπριο λογοτέχνη Κώστα Μόντη (προτάθηκε για Νόμπελ). Θα διδάσκονται άραγε το ποίημα του:
«Είναι δύσκολο να πιστέψω πως μας τους έφερε η θάλασσα της Κερύνειας.
Είναι δύσκολο να πιστέψω πως μας τους έφερε η αγαπημένη θάλασσα της Κερύνειας.
Ανασήκωσε την πλάτη κι' απόσεισε τους, Πενταδάκτυλε μου,
Ανασήκωσε την πλάτη κι' απόσεισε τους»;

Δώστε Όσκαρ στον Αρκά!

Κάθε φορά που διαβάζω ΑΡΚΑ ενθουσιάζομαι!

Πραγματικά, ο άνθρωπος ΔΕΝ ΠΑΙΖΕΤΑΙ! Έχει απίστευτα εγκεφαλικό και καυστικό χιούμορ.
Ο ΑΡΚΑΣ είναι ο πλέον επιτυχημένος Έλληνας που ασχολείται με την τέχνη των κόμικς τα τελευταία 20 χρόνια.

Τα πιο γνωστά από τα έργα του είναι τα "Σόου Μπίζνες", "Ο Κόκκορας", "Ο Ισοβίτης", "Χαμηλές Πτήσεις","Καστράτο" και "Η Ζωή Μετά". Τα έργα του ΑΡΚΑ έχουν μεταφραστεί σε 10 ξένες γλώσσες.

Αν υπάρχει κάποιο Νόμπελ, ή κάποιο Όσκαρ στην κατηγορία του δώστε του το! Το αξίζει…

Ο Αστυνόμος Μπέκας του Γιάννη Μαρή.

Μέσα από τις πολλές επαναλήψεις των τηλεοπτικών καναλιών, έτυχε να παρακολουθήσω μερικά επεισόδια από την πετυχημένη αστυνομική σειρά «Ιστορίες του αστυνόμου Μπέκα» η οποία είναι βασισμένη στα αστυνομικά μυθιστορήματα του Γιάννη Μαρή (1916-1979).

Η τηλεόραση σε αυτή την περίπτωση λειτούργησε υπέρ του πολιτισμού αφού μου έδωσε το ερέθισμα να ψάξω και να βρω στη Βιβλιοθήκη μου τα αστυνομικά μυθιστορήματα που έγραψε ο Γιάννης Μαρής στις δεκαετίες του 40 και του 50. :)

Παρόλο που μερικές εικόνες που περιγράφει ο συγγραφές μπορεί να σας θυμίσουν «Άρλεκιν», έχουν πολύ καλή πλοκή και αστυνομικό «σασπένς».
Με λίγα λόγια είναι ότι πρέπει για την παραλία.

Κάτι άλλο που βρήκα πολύ ενδιαφέρον στα συγκεκριμένα βιβλία, είναι η μεταφορά του αναγνώστη στις μακρινές και τόσο διαφορετικές δεκαετίες του 40 και του 50. Εκεί όπου οι άνθρωποι στην Ελλάδα ζούσαν και σκεφτόντουσαν τόσο διαφορετικά, που είχαν διαφορετικά ήθη και συνήθειες… (Αντίθετα η τηλεοπτική μεταφορά των ιστοριών τις μεταφέρει και τις προσαρμόζει στις μέρες μας).


Εισηγήσεις τίτλων βιβλίων του Γιάννη Μαρή:

1. Περιπέτεια στο Άγιο Όρος
2. Το χαμόγελο της Πυθίας
3. Ταξίδι χωρίς γυρισμό
4. Ιδιωτική υπόθεση
5. Έγκλημα στο Κολωνακι

* Στα θετικά της τηλεοπτικής σειράς του Alpha είναι το πολύ καλό soundtrack έφτιαξε ο Κώστας Λειβαδάς (από το εξώφυλλο του οποίου δανείστηκα και την φωτογραφία). Μικρό σε διάρκεια ώστε να μην πλατειάζει χωρίς λόγο, με τρία τραγούδια και δεκατέσσερις οργανικές συνθέσεις, άλλες διάρκειας ούτε ενός λεπτού, και άλλες κανονικές.