Έφυγε η μάνα μας, η ηρωίδα που αρνήθηκε να πάει ως επισκέπτρια στο σπίτι της

39 ολόκληρα χρόνια (1974- 2014), στρωμένο το τραπέζι, με το πιάτο έτοιμο, μήπως επιστρέψει ο γιός.

39 χρόνια, στην πρώτη γραμμή, στο οδόφραγμα του Λήδρα Πάλας. Έστεκε ΠΑΝΤΑ ΕΚΕΙ. Με την φωτογραφία του γιού της.

ΕΛΑ ΝΙΚΟ ΜΟΥ,  ΤΖΑΙ Η ΜΑΝΑ ΣΟΥ ΕΝ ΑΡΩΣΤΗ,   ΤΖΑΙ ΣΟΥ ΕΙΣΑΙ ΤΟ ΦΑΡΜΑΚΟ ΜΟΥ  -  ΕΛΕΝΗ ΒΛΑΧΟΥ - ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ ΚΑΙ ΑΓΩΝΙΖΟΜΑΙ  (κεντητό Ελένης Αδάμου-Βλάχου)

Ακούς "Κύπριε";
Που έσπευσες στο καζίνο των κατεχομένων ..
Που πήγες να  αγοράσεις προϊόντα,   λες και σου έλειψαν..
Που θέλεις  να ξεπουλήσεις για ένα πινάκιο φακής την κατεχόμενη πατρική σου γη;
Που ..., που ...


ΥΓ. Δεν σε αποκάλεσα "αδερφέ" μου, ούτε "Έλληνα της Κύπρου", όπως ίσως είχα υποχρέωση να κάνω.
Οι Έλληνες έπεφταν πάντα στη μάχη. Δεν εγκατέλειπαν τον αγώνα.
Μέχρι τα 82 της χρόνια, αυτή η μάνα συνέχιζε να περιμένει, ΣΥΝΕΧΙΖΕ ΝΑ ΑΓΩΝΙΖΕΤΑΙ.
Πες μου, Εσύ;;;

 Ιστολόγιο Αντιπαρακμή

Ακολουθεί η είδηση:
Η ηρωική μάνα -όλων- των αγνοουμένων της κυπριακής τραγωδίας του 1974, η Ελένη Αδάμου Βλάχου, από τον Άγιο Αμβρόσιο Κερύνειας, έφυγε χθες από τη ζωή στα 82 της χρόνια προδομένη από την καρδιά της.

 

Δεν άντεξε το μαρτύριο της αναμονής για τη διακρίβωση της τύχης του αγαπημένου της γιου Νίκου, αγνοούμενου έφεδρου από τη δεύτερη εισβολή τον Αύγουστο του 1974 στο Άγιο Αμβρόσιο Κερύνειας.

Η Ελένη Αδάμου Βλάχου δεν δέχθηκε ποτέ ότι δεν θα επιστρέψει ο γιος της. Όταν άρχισε η διαδικασία της

Τι θα γράφει απόψε το δικό σου ημερολόγιο;

Οι Πρωτοχρονιές του 65άρη

31 Δεκεμβρίου 1955: το παιδί
Το πρωί πήγαμε με τον αδερφό μου και είπαμε τα κάλαντα. Αν και είχε πολύ κρύο, περάσαμε πολύ ωραία. Μαζέψαμε λιχουδιές, κεράσματα και κάποια χρήματα. Ανυπομονώ να βραδιάσει, γιατί τα μεσάνυχτα θα έρθει ο Αι Βασίλης. Θα είμαι κολλήμένος στο παράθυρο και θα περιμένω μήπως τον δω στον ουρανό. Μετά, όπως κάθε χρόνο, θα κάτσουμε όλοι μαζί για το οικογενειακό πρωτοχρονιάτικο τραπέζι. Μου αρέσει πολύ, γιατί κόβουμε την βασιλόπιτα και μπορεί να κερδίσω εγώ το φλουρί. Πέρσι το έτυχε η μαμά και την φιλήσαμε όλοι.

31 Δεκεμβρίου 1966 : ο φοιτητής
Σήμερα είχαμε μια πολύ ωραία συζήτηση με τον Νίκο τον καλό μου φίλο. Με αφορμή την αλλαγή του χρόνου συζητήσαμε φιλοσοφικά ζητήματα σχετικά με το νόημα της ζωής. Συμφωνήσαμε ότι η ευτυχία έγκειται στην αρετή και την εσωτερική καλλιέργεια. Το ανώτερο ιδανικό είναι η ανθρωπιά και η καλοσύνη. Μια εξωτερική και ρηχή ζωή είναι χωρίς νόημα και σίγουρα οδηγεί στη δυστυχία. Θέσαμε στόχους για το νέο έτος. Προσωπικούς κανόνες που απαράβατα θα τηρήσουμε. Ειδικά την ερχόμενη χρονιά που θα ζήσουμε μακριά από την οικογένεια μας ως φοιτητές θα έχουμε την ευκαιρία να ασκηθούμε σε ποικίλες καταστάσεις.

31 Δεκεμβρίου 1977 : ο οικογενειάρχης
Φέτος θα γιορτάσουμε οικογενειακά την αλλαγή του χρόνου. Εγώ, η Πελαγία και το μωρό μας ο Αλέξανδρος. Ο μικρός…μεγάλωσε. Είναι τώρα σχεδόν έξι μηνών. Ένιωσα πολύ έντονα το συναίσθημα της πατρότητας από τη στιγμή πού έμαθα για την εγκυμοσύνη. Κάνω πολλά όνειρα για μας. Θέλω να

Όταν το μυστήριο του βαπτίσματος μετατρέπεται σε "πάρτι" και "παιδική χαρά"

Παρατηρώ ότι, κατά τα τελευταία κυρίως χρόνια, μία επικίνδυνη τάση εκκοσμικεύσεως έχει εισέλθει και στον ιερό χώρο της θείας λατρείας, με αποτέλεσμα να χάνεται η ουσία των τελουμένων αγίων μυστηρίων, τα οποία και γελοιοποιούνται ενίοτε, με τις επιλογές μας και τη στάση μας.

Με την αγάπη, λοιπόν, που σας έχω, αλλά και το αίσθημα μεγάλης ευθύνης το οποίο με διακατέχει, ως Επίσκοπο, σας παρακαλώ να προσέξετε πολύ αυτά που σήμερα σας γράφω και έχουν σχέση με το άγιο Βάπτισμα, το οποίο αποτελεί την θύρα της Βασιλείας των Ουρανών.

Πρέπει, κατ’ αρχήν, όλοι να κατανοήσουμε ότι το Βάπτισμα δεν είναι παιγνίδι. Βαπτίζουμε τα παιδάκια μας στην βρεφική τους και τη νηπιακή ηλικία, εντάσσοντάς τα στο σώμα και τη Χάρη του Χριστού, την Αγία μας Εκκλησία, αλλ’ αυτό δε σημαίνει ότι πρέπει και να μετατρέψουμε την Εκκλησία μας (τον Ι. Ναό μας) σε παιδική χαρά.

Προς αυτήν την κατεύθυνση μας προϊδεάζουν, είναι αλήθεια, πολλά από τα προσκλητήρια, τα οποία, στην προσπάθειά τους να πρωτοτυπήσουν, δίνουν την εντύπωση ότι μας προσκαλούν σε «πάρτυ» και όχι σε μυστήριο.

Ακολουθεί ο δήθεν στολισμός στον Ιερό Ναό, που αρχίζει από τα σκαλοπάτια της Εκκλησίας και επεκτείνεται τις

Αντιλήψεις ευρωπαίων πολιτών

Μια ρωσική εταιρία ερευνών με την ονομασία «SREDA The Independent Research Service» διεξάγει μια διαδικτυακή δημοσκόπηση θέτοντας κάποιες ερωτήσεις που αφορούν τις αντιλήψεις ευρωπαίων πολιτών για διάφορα κοινωνικο-οικονομικό-πολιτικά θέματα. Αναλύοντας τις απαντήσεις λέει στον κάθε συμμετέχοντα ποια ευρωπαϊκή χώρα θα  ήταν η ιδανικότερη για αυτόν να ζήσει.

Δεν θα σταθώ στο απαράδεκτο γεγονός ότι μέσα στη λίστα των χωρών φιγουράρει, εκτός από την Κύπρο (Cyprus) και μια άλλη χώρα με το όνομα «Northern Cyprus», ούτε και στο ότι η ΠΓΔΜ αναφέρεται ως «Macedonia»!

Θα σχολιάσω όμως τα εξής:

Στην ερώτηση «Πόση εμπιστοσύνη έχετε στις ένοπλες δυνάμεις», πρώτοι στις απαντήσεις, από όλους τους λαούς της Ευρώπης, είναι οι Τουρκοκύπριοι (92%) και η Τουρκία (90%). Η Ελλάδα είναι στη μέση του πίνακα (70%) και η Κύπρος πιο κάτω (63%).

Από το πιο πάνω αποτέλεσμα μπορούμε να καταλάβουμε

Τι πραγματικά αποφάσισε το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για τον γάμο ομοφυλόφιλων;;;

Πρὶν ἀπὸ λίγες ἡμέρες πληροφορηθήκαμε ὅτι ἡ γνωστὴ ὀλιγομελὴς ὁμάδα τοῦ Παρατηρητηρίου τοῦ Ἐλσίνκι πέτυχε τὴν καταδίκη της χώρας μας στὸ Εὐρωπαϊκὸ Δικαστήριο Ἀνθρωπίνων Δικαιωμάτων ἐπειδὴ οἱ ὁμοφυλόφιλοι δὲν δύνανται δυνάμει τῆς Ἑλληνικῆς Νομοθεσίας νὰ συνάψουν Σύμφωνα Κοινωνικῆς Συμβίωσης. Φυσικὰ οὐκ ὀλίγα «πρόθυμα» μέσα μαζικῆς ἐνημέρωσης φρόντισαν νὰ παραλλάξουν τὴν ἀνωτέρω εἴδηση κάνοντας λόγο γιὰ «εὐρωκαταδίκη» της Ἑλλάδος λόγω ἀπαγόρευσης τῆς δυνατότητας τοῦ γάμου καὶ τῆς δημιουργίας οἰκογένειας στὰ ὁμοφυλόφιλα ζευγάρια. Ἀρκεῖ ἡ ἀνάγνωση τοῦ κειμένου τῆς ἀπόφασης γιὰ νὰ μπορεῖ κανεὶς νὰ ἐξάγει τὴν ἀλήθεια ποῦ ἔχει ὡς ἑξῆς: 

Τὸ Εὐρωπαϊκὸ Δικαστήριο Ἀνθρωπίνων Δικαιωμάτων παρατήρησε ὅτι δὲν ὑπάρχει ὁμοφωνία ἀνάμεσα στὰ κράτη μέλη τοῦ Συμβουλίου τῆς Εὐρώπης, ἀλλὰ ἡ τάση εἶναι ὁλοένα καὶ μεγαλύτερη ὑπὲρ τῆς θέσπισης τύπων νομικῆς ἀναγνώρισης τῶν σχέσεων τῶν ὁμοφύλων. Ἀπὸ τὰ 19 κράτη πού ἔχουν θεσπίσει κάποια μορφὴ καταχώρισης συμβίωσης ἐκτός του γάμου, ἡ Λιθουανία καὶ ἡ Ἑλλάδα εἶναι τὰ μόνα κράτη ποῦ ἔχουν ἐπιφυλάξει ἀποκλειστικὰ καὶ μόνο στὰ ἑτερόφυλα ζευγάρια τὴν δυνατότητα αὐτή. Τὸ Δικαστήριο ἐπισήμανε ὅτι τὸ γεγονὸς ὅτι οἱ δύο αὐτὲς χῶρες ἔχουν μείνει μόνες τους στὴν ἐξαίρεση αὐτὴ δὲν σημαίνει ὅτι ἔχουν γιὰ τὸ λόγο αὐτὸ ἄδικο. 

Τὸ Δικαστήριο ἔκρινε λοιπὸν -καὶ ἐδῶ εἶναι τὸ πιὸ σημαντικὸ- ὅτι ἡ Ἑλληνικὴ Κυβέρνηση δὲν ἐξέθεσε πειστικοὺς καὶ ἐπαρκεῖς λόγους γιὰ τὴ

ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ την παράνοια (video)

Καταπληκτικό βίντεο :

Από το http://www.ideapolis.info/

Γάμος και βάπτιση μαζί;;;

Duplex Μυστήρια μὲ Duplex συνείδηση ;

Ἔγινε τῆς μόδας καὶ ἐπιβεβλημένο πλέον κάθε ζευγάρι ποὺ θέλει νὰ ἑνώσει τὶς ζωές του νὰ ξεκινᾶ τὰ πρῶτα του κοινὰ βήματα καὶ κατὰ προτεραιότητα ἀπὸ τὴν μεγάλη «εὐλογία» τοῦ Δημάρχου ἢ Ἀντιδημάρχου καὶ κατόπιν ,τὶς περισσότερες φορὲς μὲ παιδιὰ στὴν ἀγκαλιὰ ποὺ κλαυθμηρίζουν γοερὰ ἀπὸ τὴν ταλαιπωρία τῶν 2 συναπτομένων Μυστηρίων νὰ προσέρχονται καὶ στὶς Ἐκκλησιὲς γιὰ νὰ ἐπιτελέσουν κατὰ τὰ παραδοσιακὰ εἰωθότα καὶ τὸν Θρησκευτικὸ Γάμο.

Τὸ ἀκόμη χειρότερο εἶναι ἀφοῦ φτάσουν στὴν Ἐκκλησία ,κατόπιν ἑορτῆς, νὰ λαμβάνουν καὶ τὸ ἀπαραίτητο ὕφος τοῦ ἐπιτυχημένου καὶ ὄχι τοῦ μετανοοῦντος ἀφοῦ ὑπὸ αὐτὲς τὶς συνθῆκες, λίγα χρόνια πρίν, θὰ ντρεπόσουν γιὰ τὸν ἑαυτό σου πόσο μᾶλλον νὰ προσέρχεσαι μὲ τυμπανοκρουσίες, πλουσίους στολισμοὺς καὶ ἄλλα ἐφὲ γιὰ νὰ παρουσιάσεις σὲ ἱερὸ τόπο τὴν ἀναίδειά σου στὸν Θεὸ ἀφοῦ ἀποδεικνύεις στὴν πράξη πὼς Αὐτὸς ἔχει τὴν τελευταία προτεραιότητα στὴν ζωή σου.

Τὸ ἀκόμη λυπηρὸν εἶναι καὶ ἡ δική μας ὡς Ἱερεῖς ἀνοχὴ καὶ οἰκονομία ποὺ δείχνουμε σὲ αὐτὲς τὶς ἄνομες καταστάσεις καὶ ἔτσι στὴν οὐσία συνηγοροῦμε καὶ....

ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΕΝΙΤΣΑ ΜΟΥ (που έφυγε τόσο νωρίς από κοντά μου)

Έφυγες πολύ νωρίς χαμόγελο της ζωής μου. Τι θα κάνω χωρίς εσένα τώρα; Ποιός θα μου λέει τώρα που βρίσκεται το κάθε πράγμα στο σπίτι; Τα πάντα μου θυμίζουν εσένα γλυκιά μου αγάπη.
Το ημερολόγιο που καθε πρωί ξεκολλούσες την κάθε ημέρα και μου έλεγες ποιανού αγίου εορτή είναι έχει μείνει κολλημένο στις 2 Δεκεμβρίου 2012, την ημέρα που έφυγες για πας στην αγκαλιά της Παναγίας που τόσο πολύ λάτρευες. Θυμάσαι που μου έλεγες κάθε φορά που είχαμε άσχημα αποτελέσματα, για να μου δώσεις κουράγιο, αντί να σου δώσω εγώ: γιώργο μου έλεγες μη κλαίς η Παναγίτσα είναι μαζί μου θα το ξεπεράσουμε και αυτό.

Αυτά τα 8 χρόνια μωρό μου που πάλευες με τον καρκίνο, μαζί σου έγινα καλύτερος άνθρωπος. Έγινα πιο ήρεμος, συμπονετικός, αληθινός. Το ασταμάτητο χαμογελό σου, παρά τα όσα περνούσες με τις χημειοθεραπείες , το αστείρευτο γέλιο σου μέχρι και τις τελευταίες μέρες στο νοσοκομείο μου έδιναν κουράγιο και δύναμη να συνεχίσω τον αγώνα μας.

Ήσουν ο καλύτερος άνθρωπος που γνώρισα στην ζωή μου, με έκανες, μας έκανες όλους καλύτερους ανθρώπους. Ερχόσουν κοντά μας πάντα στις δύσκολες στιγμές, στεκόσουν αθόρυβα, διακριτικά, ήσουν πάντα εκεί για να μας στηρίξεις και να μας δίνεις δύναμη.Έφυγες νωρίς. Όμως είμαι σίγουρος πως ο Θεός έχει σημαντικότερα σχέδια για σένα.

Πόσο δύναμη έκρυβες μέσα σε αυτό το μικρό σου σωματάκι! Τι πέρασες καρδούλα μου όλα αυτά τα χρόνια μόνο εσύ το ξέρεις, κανένας άλλος, ούτε καν εγώ! Τις ασταμάτητες χημειοθεραπείες, τις ακτινοβολίες, τα ραδιενεργά στρόντια και ρήνια, την εγχείρηση αφαίρεσης όγκου στον εγκέφαλο, την εγχέιρηση ωστεονέκρωσης στη γνάθο, την εγχείρηση πλευροδοσίας στον πνεύμονα και τόσα και τόσα άλλα. Όμως εσύ εκεί αισιόδοξη, χαρούμενη, ακλόνητη, να μου λες μόνο γιωργάκη μου θέλω να γίνω καλά για να μπορώ να χορέψω, μου λείπει ο χορός.

Αυτό όμως που με συγκλόνισε και δεν το ήξερα, ήταν που τον Δεκέμβριο του 2011, όταν μάθαμε ότι έχεις 3 νέους όγκους στο κεφάλι, πήρες τηλέφωνο στον Παπά μας στη Χαλκίδα, κρυφά από εμένα και του είπες:

ΚΑΤΩ τα χέρια

Η κτηνωδία δεν έχει τέλος....
Η κυβέρνηση χθες ευχήθηκε "Καλές Γιορτές" στους τριτέκνους και στους πολυτέκνους.

Αν και συνήθως οι διάφορες δημόσιες υπηρεσίες δυσκολεύονται να λειτουργήσουν συντονισμένα εν τούτοις χθες απέδειξαν ότι όταν είνα θέμα προδοσίας και ανθελληνισμού τότε καταφέρνουν απίστευτα πράγματα.

Χθες λοιπόν πήγαν οι τρίτεκνοι και οι πολύτεκνοι να πάρουν από τους τραπεζικούς τους λογαριασμούς τα επιδόματα τέκνων του ΟΓΑ....
Συγκεκριμένα την τελευταία διμηνία του 2012...
Και διαπίστωσαν ότι όχι μόνο έχουν περικοπεί, αλλά πρόλαβε ο ΟΓΑ (!!!) (που κάνει συνήθως μήνες ή και χρόνια να χορηγήσει τα επιδόματα στους νέους δικαιούχους)... να τα υπολογίσει σύμφωνα με τα εισοδηματικά κριτήρια των οικογενειών!!!!!!!!

Αυτό πολύ απλά σημαίνει ότι η ανάπτυξη αρχίζει για την αγορά από αυτά τα Χριστούγεννα....

Δείτε πως μου περιέγραψε ένας τρίτεκνος πατέρας την μοναδική εμπειρία του.... μπροστά στο ΑΤΜ... και μετά με την υπάλληλο του ΟΓΑ:

Επίσκεψη στο Χαρίσειο Γηροκομείο. Μήπως αυτοί είναι οι ΔΙΚΟΙ ΣΟΥ γονείς;;

Πόση χαρά μπορεί να προσφέρει ένα χάδι;

Πόση χαρά μπορεί να προσφέρει ένα μικρό δώρο 
σε κάποιους που έχουν τόσο πολύ ανάγκη να νιώσουν ότι ακόμη τους αγαπούν; :

Την ώρα που κάποιοι "ξεφορτώνονται" τους γονείς τους στο γηροκομείο ..

την ίδια ώρα, νέες της Ενοριακής Νεανικής Εστίας Αγ.Παντελεήμονος Πολίχνης

επισκέφθηκαν τους ηλικιωμένους που ζουν στο Χαρίσειο Γηροκομείο,

τους πρόσφεραν όμορφα τραγούδια, μικρά δωράκια και πολλή-πολλή, ζεστή αγάπη.

(στη φωτογραφία ο Δ/ντής και ο ιερέας του Γηροκομείου)

Όλα αυτά με πολλή διάκριση και χωρίς καμία διάθεση προβολής- η αλήθεια είναι ότι δυσκολευτήκαμε πολύ να προμηθευτούμε φωτογραφίες από την επίσκεψή τους.

Ποιος είπε ότι οι γερόντισσες του γηροκομείου δεν μπορούν να έχουν κι αυτές τη δική τους χορωδία;!!
Δείτε την:

Αλλά και το δικό τους χορευτικό συγκρότημα! Καμαρώστε τους:

ίσως κάποιοι στις φωτογραφίες αναγνωρίσουν τα πρόσωπα του πατέρα και της μάνας τους,
που  ... ξέχασαν στο ίδρυμα.
Μήπως αυτοί είναι οι ΔΙΚΟΙ ΣΟΥ γονείς; :

 

κλείνουμε με τους στίχους του Κ. Χατζή
"Και λεγόμαστε άνθρωποι"
(...)

Ξεκίνησα και πάλι ένα πρωί
τους πόνους και τα βάσανα να βρω μες τη ζωή
και περπατούσα και περπατούσα
κι έφτασα κάπου σε ένα σημείο
κι είδα γραμμένο τι να πεις
Γηροκομείο η ελπίς

Εκεί τα στοργικά παιδιά πετάνε τους γονείς
το μόνο έγκλημά τους ότι ζήσαν πολλά χρόνια
και τους ξεχνούν παιδιά κι εγγόνια
γέροι με δίχως όνειρα γεμάτοι με ρυτίδες
και μάτια θλιβερά

http://youtu.be/5Q-W8dgwMA8

Χριστουγεννιάτικα έθιμα της Κύπρου

Οι γιορτές των Χριστουγέννων παραδοσιακά εορτάζονταν πολύ πιο απλά στον Ελληνορθόδοξο χριστιανικό κόσμο σε σύγκριση με τους χριστιανούς της Δύσης. Ο λόγος γι' αυτό ήταν ό,τι τα Χριστούγεννα για εμάς τους Ελληνορθόδοξους χριστιανούς ήταν μια κυρίως θρησκευτική και πνευματική εορτή παρά να είναι κοσμική. Τόσο το χριστουγεννιάτικο δέντρο, όσο και τα δώρα των Χριστουγέννων ήταν άγνωστα στην Κύπρο. Αντί αυτού, είχαμε δικά μας χριστουγεννιάτικα έθιμα.
Τις παραμονές των Χριστουγέννων όλες οι γυναίκες της Κύπρου ζύμωναν ψωμιά που τα ονόμαζαν «γεννόπιττες», τα πανελλήνια γνωστά χριστόψωμα . Ήταν στρογγυλά ψωμιά με σησάμι ή χωρίς που στη μέση είχαν ένα μεγάλο σταυρό, φτιαγμένο με λωρίδα από ζυμάρι, ενώ στα τέσσερα τμήματα που σχηματίζονταν από το σταυρό έφτιαχναν διάφορα σχέδια, με πιο συνηθισμένο τη φοινικιά.

Μέχρι πολύ πρόσφατα από το καλοκαίρι η κάθε οικογένεια στα χωριά της Κύπρου αγόραζε από ένα μικρό χοίρο τον οποίο έτρεφαν οι ίδιοι με βαλανίδια, τρεμίθια, αγριόχορτα, κριθάρι και νερό. Έτσι τα Χριστούγεννα ο χοίρος ήταν έτοιμος για σφαγή. 2-3 μέρες πριν τα Χριστούγεννα έσφαζαν τον χοίρο, τον καθάριζαν και τον έκοβαν σε κομμάτια. Άλλα κομμάτια τα έβαζαν στο κρασί, αφού πρώτα τους έβαζαν αλάτι, αρτισιά και κόλιανδρο. Με το χοιρινό αυτό κρέας κατασκεύαζαν ζαλατίνες, λούντζες, χοιρομέρια, παΐδες, τσιρίγκες και λουκάνικα. Αν ο καιρός ήταν βροχερός κρεμούσαν τα λουκάνικα και άλλα είδη ψιλά μέσα στην τσιμινιά (τζάκι) για να ψήνονται σιγά-σιγά, αν υπήρχε ηλιοφάνεια τα έβγαζαν έξω στον ήλιο. Για να μην τα πειράζουν οι καλικάντζαροι τους έβαζαν πάνω κλαδιά ελιάς.

Όλα τα μέρη του χοίρου, χρησιμοποιούνταν για την διατροφή της οικογένειας. τίποτα δεν πήγαινε χαμένο. Ότι έμενε τα έψηναν και τα φύλαγαν μέσα σε κούμνες (πήλινα δοχεία), μαζί με το λαρτί (λίπος), που έλειωνε με το ψήσιμο. Μ’ αυτό τον τρόπο, είχαν απόθεμα φαγητού για αρκετό καιρό. Τις τσιρίγκες τις έτρωγαν το καλοκαίρι στο θέρος ενώ το λίπος το χρησιμοποιούσαν για τηγάνισμα, αφού το λάδι ήταν ακριβό.

Την παραμονή της Πρωτοχρονιάς στην Κύπρο έφτιαχναν ένα ψωμί παρόμοιο με τη γεννόπιττα που ονόμαζαν «Βασίλης» και που στο οποίο τοποθετούσαν ένα νόμισμα. Έβαζαν μέσα σε μια μεγάλη τσιάρτα (κούπα) κόλλυβα και από πάνω τον «Βασίλη», μ' ένα κερί αναμμένο στο κέντρο του και τα τοποθετούσαν πάνω στο καλό τραπέζι του σπιτιού. Δίπλα τοποθετούσαν ένα μπουκάλι κρασί, ένα ποτήρι και το πορτοφόλι του νοικοκύρη καθώς και ένα κλαδί ελιάς. Πίστευαν ότι το βράδυ της παραμονής θα επισκεπτόταν το σπίτι τους ο Άγιος Βασίλης, θα έτρωγε, θα έπινε και θα ευλογούσε το πορτοφόλι του νοικοκύρη να είναι πάντα γεμάτο. Το δε ευλογημένο κλαδί ελιάς θα έφερνε ειρήνη στο σπίτι και θα απέτρεπε και τους καλικάντζαρους από το να πειράξουν τον «Βασίλη». Την επόμενη μέρα έπαιρναν τα κόλλυβα, που τα θεωρούσαν ευλογημένα και τάιζαν τα ζώα τους για να ευλογηθούν και αυτά. Τον «Βασίλη» τον έκοβαν το μεσημέρι στο τραπέζι και έπαιρναν όλα τα μέλη της οικογένειας από ένα κομμάτι. Αυτός που θα έβρισκε το νόμισμα ήταν το τυχερός της χρονιάς. Το βράδυ της παραμονής της πρωτοχρονιάς η οικογένεια έπαιζε το παιχνίδι της ελιάς. Έριχναν φρέσκα φύλλα ελιάς στη τσιμινιά (τζάκι), ρωτούσαν τον Άη- Βασίλη αν τους αγαπούσε το πρόσωπο που ονόμαζαν, κι αν το φύλλο πεταγόταν, αυτό σήμαινε πως τους αγαπούσε, αν όχι, δεν τους αγαπούσε.

Πηγή: ΝΟΣΤΟΣ

και μην ξεχνάτε το "ραντεβού" μας:

Κύπρος: Παραμονή Χριστουγέννων όλοι έξω από το γραφείο του Γενικού Εισαγγελέα

Γονείς: ΚΟΙΜΗΘΕΙΤΕ !!

Γονεῖς κοιμηθῆτε!!!

Μὴ ἀνησυχῆτε! Τὰ παιδιά σας βρίσκονται στὸν σωστὸ δρόμο.
Στὸ σχολεῖο τὰ μαθαίνουν ὅλα. Στὴν κοινωνία συμμετέχουν σ' ὅλα.
Πᾶνε παντοῦ. Βρίσκονται παντοῦ.
Ὅλα τὰ δοκιμάζουν.
Ὅτι θέλουν λένε.
Ὅσα θέλουν ξοδεύουν.

Ἀφοῦ καπνίζουν, μποροῦν νὰ κάνουν καὶ ὅ,τι τοὺς καπνίσει.

Κοιμηθῆτε ἥσυχα! Ἀφοῦ καὶ ἡ Ἑλλὰς κοιμᾶται. Τὸ σχολεῖο πέρα βρέχει. Ἡ πολιτεία κωφεύει. Ἡ οἰκογένεια κάνει «ζάπινγκ» στὰ κανάλια.

Γονεῖς κοιμηθῆτε! Μὴ ἐνοχλῆσθε!
Τὰ ἀγόρια μὲ τὰ σκουλαρίκια τους καὶ τὶς κοτσίδες τους μᾶς δείχνουν τὸν δρόμο. Τὰ κορίτσια μὲ τὰ «ντεκολτὲ» καὶ τὰ «μίνι»τους μᾶς δείχνουν τὸ σπίτι ποὺ θ' ἀνοίξουν αὔριο. Μὲ τὸ πιοτὸ καὶ τὸ τσιγάρο μᾶς δείχνουν ὅτι τὸ μέλλον τους θὰ ζῆ στὸν καπνὸ καὶ στὴν παραζάλη. Μὲ τὸ λεξιλόγιό τους μᾶς δείχνουν τὸν πολιτισμό τους.

Γονεῖς κοιμηθῆτε! Τὰ παιδιά σας σήμερα εἶναι ἀπελευθερωμένα, ἀνεξάρτητα, «ἐλεύθερα», χωρὶς «ταμποὺ» καὶ προκαταλήψεις, χωρὶς θρησκευτικὲς δεσμεύσεις, χωρὶς ἀπαγορεύσεις καὶ περιορισμούς.Γονεῖς κοιμηθῆτε! Νὰ δῆτε κάτι λεβέντες μέχρι ἐκεῖ πάνω! Νὰ δῆτε κάτι κορίτσια σὰν τὰ κρύα τὰ νερά! Νὰ δῆτε ἐξυπνάδα! Νὰ δῆτε ὀμορφιά!

Γονεῖς κοιμηθῆτε! Τὰ παιδιὰ εἶναι ἐνήλικα. Ξέρουν νὰ ὁδηγοῦν ὅλα τὰ Ι.Χ. σας. Ἀντέχουν μέχρι πρωΐας στὸ ξενύχτι. Εἶναι καὶ τὰ πρῶτα. Νὰ τὰ δῆς στὸ τάβλι, στὰ χαρτιά, στὸ λόττο, στὸ ξυστό, στὰ ἠλεκτρονικά, στὸ μπιλιάρδο.

Γονεῖς κοιμηθῆτε! Δὲν κινδυνεύουν τὰ ἀγόρια σας ἀφοῦ εἶναι ὅπως τὰ θέλετε: Μάγκες, νταῆδες, βεντέτες, γόητες, ἀρριβίστες, πολὺ «ἴν». Οὔτε τὰ κορίτσια σας κινδυνεύουν ἀφοῦ εἶναι χειραφετημένα, φεμινίστριες, συνδικαλίστριες, μοντέρνα, «ντίβες», «σέξυ».

Γονεῖς κοιμηθῆτε! Τὶς ἐλεύθερες ὧρες τους δὲν πλήττουν· ὁ Διάβολος τὰ ἀπασχολεῖ δεόντως!

Γονεῖς κοιμηθῆτε! Νὰ δῆτε κούνημα ποὺ πέφτει στὶς «ντίσκο» καὶ στὰ «πάρτυ»! Κούνια ποὺ σᾶς κούναγε... Νὰ δῆτε κομμώσεις, ἀρώματα, «ἀξεσουάρ», δαχτυλίδια, «ζέλ», «μάσκερες». Ἡ γεννιὰ τοῦ '90! Φοροῦν καὶ κάτι χοντροκομμένα, κακόγουστα, ἄβαφτα παπούτσια ἢ ἄρβυλα ἢ μπότες. Εἶναι ἡ μπότα τοῦ κατακτητοῦ!

Γονεῖς κοιμηθῆτε! Ἀναπαυθῆτε! Τὸ μέλλον ἀνήκει στὰ παιδιά σας. Τοὺς τὸ κληροδοτεῖτε. Γι' αὐτὸ ὀνειρευθῆτε!

Ἂν σᾶς ξύπνησα, σᾶς ζητῶ συγγνώμη. Ξανακοιμηθῆτε!!!

Πηγή κειμένου: http://stisepalxeis.blogspot.com/2009/10/blog-post_08.html

Η κηδεία μου

Αναδημοσιεύουμε το κείμενο του Σάββα Παύλου «Η κηδεία μου» χωρίς σχόλια. Το κείμενο από μόνο του τα λέει όλα…:

Η κηδεία μου

Όντως φοβερώτατον το του θανάτου μυστήριον

εις το καθ’ ομείωσιν επανάγαγε, το αρχαίο κάλλος αναμορφώσασθαι

και την ποθεινήν πατρίδα παράσχου μοι, παραδείσου πάλιν ποιών πολίτην με

Όπως παρατήρησε, παλαιότερα, ευαίσθητος διανοούμενος, στους γάμους οι φωτογράφοι και οι χειριστές των βίντεο έχουν μετατρέψει την τελετή και την εκκλησία σε ένα στούντιο φωτογράφησης και βιντεογράφησης. Η λειτουργία, οι ύμνοι, οι ψάλτες, ο παπάς, εκμηδενίζονται και εξαφανίζονται, υπάρχουν μόνον οι φωτογράφοι και οι βιντεογράφοι. Δίνουν εντολές και κανονίζουν πως θα εξελιχθεί η τελετή, που θα σταθούν και πως θα κινηθούν οι νεόνυμφοι, δίνουν διαταγές ακόμη και στον ιερέα πως θα δράσει κα θα πορευτεί. Κι αυτός, άρχων του μυστηρίου και του χώρου, αντί να τους διαολοστείλει δυστυχώς τους υπακούει.

Άρχισε να χαλά και η ακολουθία για την κηδεία, η υπέρτατη τελετή, όταν ο άνθρωπος αποχαιρετά τον κόσμο αυτό. Και εκεί τα πράγματα έχουν φτάσει σε σημείο εξευτελισμού και εξανδραποδισμού. Εκτός από τους φωτογράφους και τους βιντεοφόρους, έχουμε την κατάθεση στεφάνων, τους αλλεπάλληλους επικηδείους, σε μερικές παριπτώσεις έχουμε φτάσει σε διψήφιο αριθμό. Η κηδεία γίνεται πια ένα κοσμικό γεγονός στο οποίο ο νεκρός εξαφανίζεται. Αρχίζουν οι καταθέσεις στεφάνων που αναγγέλλονται, ακόμη κάποιος διαβάζει τον κατάλογο των ανθρώπων που κατέθεσαν προηγουμένως στεφάνι, αρχίζουν οι επικήδειοι. Αναγγέλλονται τα ονόματα, οι τίτλοι και οι ιδιότητες των ομιλητων, αυτοί πλησιάζουν στο μικρόφωνο και αρχίζουν, ο νεκρός ανυπεράσπιστος στο φέρετρο υφίσταται κοινοτοπίες και τυπικότητες και μεγάλα λόγια. Είναι χαρακτηριστική η περίπτωση με τις κηδείες των αγνοουμένων, που τα λείψανά τους βρέθηκαν και ταυτοποιήθηκαν με τη μέθοδο DNA . Οι άνθρωποι αυτοί σκοτώθηκαν πολεμώντας τον Τούρκο κατακτητή, άλλοι εκτελέστηκαν εν ψυχρώ από το αδίστακτο τέρας του τουρκικού τακτικού στρατού. Κι όμως στις κηδείες τους, σε ένα αλαλούμ μικροπολιτικής, δεν τονίζεται τίποτε από όλα αυτά, η εξόδιος ακολουθία τους αποτελεί προπαγανδιστικό εφαλτήριο της τρέχουσας πολιτικής πρακτικής και του κομματικού καιροσκοπισμού, πολέμησαν τον Τούρκο, σκοτώθηκαν στη μάχη ή δολοφονήθηκαν και ακούουν συμβιβαστικές κορώνες, επαναπροσεγγιστικές αφέλειες, ισοπεδωτικές ειρηνοφιλίες, σιροπιαστά ιδολογήματα και νεοκυπριακά πιλάφια. Ό,τι σκηνοθετεί και υποβάλλει η μικροκομματική τακτική και οι μικρόνοες ηγήτορες.

Ακόμη: Στο “δεύτε τελευταίον ασπασμόν” οι δικοί του νεκρού στέκονται δίπλα στο φέρετρο και περνούν οι παρόντες για τα συλληπητήρια και τα λόγια παρηγοριάς. Ο αποχαιρετισμός για τον νεκρό υποτονίζεται, μπαίνει σε τριτεύουσα μοίρα, αυτό το μέρος της νεκρώσιμης ακολουθίας δεν είναι πια μια ανεπανάληπτη στιγμή της σχέσης μας με τον μεταστάντα (τον βλέπουμε και τον αποχαιρετούμε για τελευταία φορά και τόσες ποικίλες σκέψεις αναδύονται στο μυαλό, για τον μακαρίτη, για το αιώνιο θέμα της ζωής και του θανάτου). Αντίθετα γίνεται μια κοινωνική εκδήλωση όπως τόσες άλλες. Στη γενέτειρά μου, την ανεπανάληπτη Ερυθροτερμινθία, στις κηδείες της, που μικρό παιδί τις παρακολούθησα σχεδόν όλες, δεν γίνονταν τέτοια πράγματα. Το “”δεύτε τελευταίον ασπασμόν”‘ ήταν αφιερωμένο στον νεκρό, και μόνο σ’ αυτόν. Το εκκλησίασμα πλησίαζε το φέρετρο προσκυνούσε και αποχαιρετούσε τον μεταστάντα. Τα συλληπητήρια και τα λόγια της παρηγοριάς δίνονταν στους οικείους του νεκρού μετά την κηδεία, στην έξοδο του κοιμητηρίου, όταν έπαιρναν εκεί μια ελιά, ένα κομμάτι ψωμί και λίγο κρασί για το “”Θεός μακαρίσει τον”" και “”αιωνία η μνήμη του”". Τώρα όμως, ίσως μέσα στην οικονομία των ρυθμών της τρέχουσας ζωής, όταν πολλοί πάνε μόνον στην εκκλησία για την τελετή και αποχωρούν χωρίς να μεταβούν και στο κοιμητήριο για την ταφή, διευθετήθηκε μέσα στη νεκρώσιμο ακολουθία να δίδονται και τα συλλυπητήρια προς τους οικείους. Αποτέλεσμα: Χάλασε η σωστή ατμόσφαιρα της κηδείας, πήρε πιο εκκοσμικευμένο χαρακτήρα.

Υπάρχει λοιπόν άμεση ανάγκη να συζητήσουμε το θέμα της κηδείας στην Κύπρο και να σώσουμε την αξιοπρέπεια των νεκρών μας. Ο σεβασμός και η εν αξιοπρεπεία φροντίδα των πεθαμένων μας, η αφοσίωση στην τελετή της κηδείας τους, η εν ειλικρινεία σοβαρότητα κατά τη διάρκειά της, η φροντίδα για τη μνήμη τους, αποτελούν θεμελιώδη και ωραία συστατικά της ελληνικής κοινωνίας. Φαίνεται ότι αρχίσαμε να χαλούμε και σ ‘ αυτό. Το πιο σημαντικό: Η νεκρώσιμος ακολουθία της Ορθοδόξου ημών Εκκλησίας είναι αρκετή και δεν χρειάζεται τίποτε άλλο. Η νεκρώσιμος ακολουθία, αυτό το ποίημα του θανάτου, το άσμα ασμάτων για το θέμα της ζωής και της αναχώρησής μας από τον κόσμο τούτο, ένα αριστούργημα λόγου και φιλοσοφικής ενατένισης, συμπυκνωμένη και κάποτε ευφρόσυνα παρηγορητική, δεν χρειάζεται συμπληρώματα και φτιασίδια άλλα.

Μα απλά λόγια: Όταν πεθάνω δεν θέλω κανένα τηλεοπτικό συνεργείο και φωτογράφο, δεν θέλω καταθέσεις στεφάνων ή αναγγελία ποιοι κατέθεσαν στεφάνι.

Η νεκρώσιμος ακολουθία της Ορθοδόξου ημών Εκκλησίας αρκεί.

Αν κάποιος αισθάνεται έντονα αυτή την ανάγκη για στεφάνι, ας βάλει διακριτικά ένα στο φέρετρο ή στον τάφο και ας αποχωρήσει ήρεμα.

Δεν θέλω επικήδειους λόγους. Ούτε έναν, είτε από φίλο, είτε από συγγενή ή (Θεός φυλάξοι) οποιοδήποτε κυβερνητικό αξιωματούχο.

Η νεκρώσιμος ακολουθία της Ορθοδόξου ημών Εκκλησίας αρκεί.

Στο “Δεύτε τελευταίον ασπασμόν” δεν θα δίδονται τα γνωστά συλληπητήρια στους οικείους.

Η νεκρώσιμος ακολουθία της Ορθοδόξου ημών Εκκλησίας αρκεί.

Όσοι αισθάνονται έντονα αυτήν την ανάγκη ας πάνε στο νεκροταφείο Κοκκινοτριμιθιάς και μετά την ταφή, στην έξοδο του κοιμητηρίου, με το κρασί, τις ελιές και το ψωμί ας πούνε την καλή τους κουβέντα στους συγγενείς.

Μόνο ένα πράγμα θα ζητήσω. Το φέρετρο να είναι καλυμμένο με την ελληνική σημαία. Παλιά, την εποχή των πολιτικών μου δραστηριοτήτων μιλούσα ότι μαζί με την ελληνική σημαία θα ήθελα και μια μαυροκόκκινη άλλη, ένδειξη των ανιεξουσιαστικών μου πεποιθήσεων και του πολιτικού μου ριζοσπαστισμού. Ανοησίες. Στην Κύπρο η ελληνική σημαία τα λέει όλα, είναι η πιο αντιεξουσιαστική και ριζοσπαστική πράξη. Στον θανατόπνοο τουρκικό επεκτατισμό, στη δουλοφροσύνη, στη μιζέρια και στην κακομοιριά, στην κουτοπονηριά των νεοκυπρίων και στην αλλοτρίωση πολλών Ελλαδιτών, στις πλεκτάνες των Άγγλων και του διεθνούς παράγοντα, η ελληνική σημαία συμπυκνώνει την έννοια της αντίστασης, της ελευθερίας και της αξιοπρέπειας. Μόνον, λοιπόν, αυτά. Η ελληνική σημαία και η νεκρώσιμος ακολουθία της Ορθοδόξου ημών Εκκλησίας.

Πηγή: http://savvaspavlou.wordpress.com/

Το ΠΟΔΚΙΑΝΤΡΑΠΟ ΔΗΣΥΑΚΕΛ και οι βΟλευτές μας

ΔΗΣΥ και ΑΚΕΛ προσπαθούν έντονα (προσπαθώντας το μεταξύ -ας όψεται η οικονομική κρίση- να μας πείσουν πως εν η ιδέα μας, όπως ακούσαμε και απόψε από τον κ. Άντρο ) να μας μπήξουν με το ζόρι ακόμα 7ή 14 βουλευτές, ανεβάζοντας τον αριθμό τους από 56 σε 63 ή και 70!

Βλέπετε, είναι πολλά τα λεφτά Άρη, είναι και πολλοί οι υποψήφιοι που πρέπει να βολέψουμε οπωσδήποτε, πρέπει κι ο Πιτσιλλίδης, κι ο Λουκαϊδης, και άλλοι νέοι και παλαιότεροι, αριστείνδην και λιγότερο αριστείνδην, να μπούνε στη νέα Βουλή, και...
 πλήρωνε κορόιδο ΕλληνοΚύπριε φορολογούμενε!!


Κατά τα άλλα, στο όνομα της οικονομικής κρίσης, αποκόπτονται χορηγίες, σταματούν αναπτυξιακά έργα, εργαζόμενοι απολύονται, ο πολιτισμός στραγγαλίζεται! Αλλά, €7,002 Χ 13 μήνες τον χρόνο Χ 7 ή 14 επιπλέον βουλευτές, + μηνιάτικα ακόμα 7 ή 14 κοινοβουλευτικών συνεργατών τα σηκώνει και τα παρασηκώνει η τσέπη του Σταυράκη! 


Στη Τσεχία, ένεκα της οικονομικής κρίσης, αλλά και εφόσον οι βουλευτές εκεί προφανώς είναι πολύ αποδοτικότεροι από τους δικούς μας, λήφθηκε απόφαση για μείωση των βουλευτών από 300 σε 200! Μιλάμε για μια χώρα με πληθυσμό 10 εκ., δηλαδή η αναλογία βουλευτών ανά κάτοικο, από 1:25,000, γίνεται 1:50,000. Οι Κύπριοι όμως (περίπου 700000 στις ελεύθερες περιοχές) είναι παιδιά ανώτερου θεού, με αποτέλεσμα από 1:13,000 που είναι τώρα, να χρειάζονται 1 βουλευτή ανά 10,000 κατοίκους. Με λίγα λόγια, χρειαζόμαστε κατ΄αναλογίαν 5πλάσιους βουλευτές από τη Τσεχία!!


Επί του παρόντος, για να ρίξουν στάχτη στα μάτια του κοσμάκη, κάνουν κάτι μελοδραματικές κινήσεις του τύπου "μείωση μισθών βουλευτών 10%. ΦΟΥΜΑΡΑ!! Κατ΄αρχήν δε μας λένε για πόσους μήνες θα διαρκέσει αυτή η "δραματική" μείωση (για κάτι μήνες μιλάμε). Δεύτερον και εξίσου σημαντικό, οι βολευτές μας δε συμφωνούν το 10% να ισχύσει επί του συνόλου μισθού και αντιμισθίας, επιδομάτων κλπ (πάνω από €7000), αλλά ΜΟΝΟ επί του μισθού (περίπου €3400).
Δηλαδή μας κοροϊδεύουν κανονικά και με το νόμο (βουλευτές είναι, νομοθετούν οι άνθρωποι! Ειδικά όταν πρόκειται για τον εαυτό τους!!)

Εν ολίγοις, οι βολευταί μας με το πολύ σφίξιμο θα περικόψουν από τους εαυτούς τους περίπου €340 τον μήνα, για άγνωστο (μάλλον μονοψήφιο) αριθμό μηνών.
Ε ρε κοροϊδία!!!

Οι βουλευτές μας,

δε φτάνει που ασχολούνται ολημερίς κι ολοβραδίς με τα δικηγορικά τους γραφεία, τα ιατρεία τους, τις επιχειρήσεις τους, τις κοινωνικές τους υποχρεώσεις κλπ, και η παρουσία τους στη Βουλή είναι για αυτούς πάρεργο,

δεν φτάνει που ΚΛΕΙΝΟΥΝ τη Βουλή για 3 μήνες το καλοκαίρι (συναγωνίζονται με μεγάλη επιτυχία τους δασκάλους!),

ισχυρίζονται ότι η δουλειά έχει αυξηθεί και χρειάζονται κι άλλοι εγκέφαλοι για να λύνουν τα προβλήματα του κυπριακού λαού. Απόν αντρέπεται ο κόσμος εν δικός του.

Και στην νήσο μας, η αντροπή είναι έννοια που έχει εκλείψει προ πολλού. Η νέα επιβαλλόμενη κυπριακή κοσμοθεωρία είναι η ποδκιαντραποσύνη.


Καλούμε τον απλό φορολογούμενο πολίτη σε αντίδραση!!


Σημείωση: το δεύτερο κομμάτι του μεγάλου αυτού παιχνιδιού εις βάρος του λαού, εξελίσσεται παράλληλα: μιλάμε για την αύξηση του ορίου εισδοχής στη βουλή, από την απλή αναλογική του 1.8% στο 3%, με προφανή στόχο να εκπαραθυρώσουν τους Οικολόγους, με τη γνωστή μαχητική φωνή στα θέματα του κυπριακού και όχι μόνο. Αλλά γι αυτό το θέμα θα επανέλθουμε με αναλυτικότερη δημοσίευση τις επόμενες μέρες.


Ε ΟΧΙ ΡΕ ΚΟΥΜΠΑΡΕ!! ΔΕ ΘΑ ΤΟΥΣ ΠΕΡΑΣΕΙ!!!!

Εγείρεσθε άγωμεν εντεύθεν παιδιά!

Όταν κάποιος παρακολουθήσει ψυχρά και αντικειμενικά τις παλινωδίες και τις αρλούμπες που ακούγονται από τους πολιτικούς Κύπρου και Ελλάδας, δεν μπορεί να συμπεράνει ένα πράγμα: ΔΕΝ υπάρχουν χειρότερα. Ο πάτος για αυτούς ήταν στόχος και επετεύχθη. Πλέον μόνο πάνω μπορούμε να πάμε.

ΔΝΤ. Διχοτόμηση-παραχώρηση του Αιγαίου πέρα από τον 25ο Μεσημβρινό. "Βόρεια Μακεδονία". Ανάν. Απειλές για απευθείας εμπόριο. Έποικοι.

ΔΕΝ υπάρχουν χειρότερα.

Ο λαός θα ξυπνήσει. Και αυτό το "θα" δεν έχει την αοριστολογία που το έχουν προσδώσει οι απολιτίκ πολιτικοί μας. Ούτε επαφίεται στο μακρινό μέλλον.

Στο ραντεβού με την Ιστορία ήμασταν πάντοτε συνεπείς. Τι και αν οι ηγετίσκοι που αναδείξαμε, ποτέ τους δεν άκουσαν τα όνειρά μας και ποτέ δεν έκαναν πράξη αυτά που ζητήσαν οι ψυχές του λαού.

Ζυγώνει η ώρα. Έκαστος εφ' ω ετάχθη.

Εγείρεσθε άγωμεν εντεύθεν παιδιά!

Η μεγάλη στιγμή ΕΦΤΑΣΕ: Πέμπτη 11/3 ΨΗΦΙΖΕΤΑΙ το ανθελληνικό νομοσχέδιο για απόδοση ΙΘΑΓΕΝΕΙΑΣ σε ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ. Εκδηλώσεις διαμαρτυρίας

Το ιστολόγιό μας ΔΕΝ θα μπορούσε να απέχει από τα καλέσματα ενάντια στο νομοσχέδιο που με εξαιρετική πονηριά έφερε (Παρασκευή απόγευμα) το ΠΑΣΟΚ στη βουλή και το οποίο ψηφίζεται τελείως αιφνιδιαστικά αύριο Πέμπτη 11/3/2010.

Ας δούμε τι προηγήθηκε:

• Συλλήψεις των δημοσιογράφων του πατριωτικού χώρου : Δημ. Παπαγεωργίου και Σάββα Χατζηπαρασκευά οι οποίοι συνεχίζουν να παραμένουν προφυλακισμένοι
  

• Συλλήψεις 40 αυτόνομων εθνικιστών

• "Αντισυγκεντρώσεις" σε κάθε προσπάθεια Αθηναίων κατοίκων να διαμαρτυρηθούν για την υποβάθμιση και την εγκληματικότητα που φέρνουν οι λαθρομετανάστες (Οι "αναρχικοί" έκαναν για μία ακόμη φορά άριστα τη δουλειά τους. Η κυβέρνηση επικαλούνταν τις αντισυγκεντρώσεις τους για να μην επιτρέψει τις νόμιμα προγραμματισμένες διαδηλώσεις των ντόπιων κατοίκων).

Με αποκορύφωμα:

• την απαγόρευση συγκέντρωσης κατοίκων ενάντια στο νομοσχέδιο για την απόδοση ιθαγένειας σε λαθρομετανάστες το περασμένο Σάββατο 6/3/2010 (να σας θυμίσουμε ότι το Σύνταγμα προστατεύει το δικαίωμα των Ελλήνων να συγκεντρώνονται και να διαδηλώνουν ειρηνικά σε ανοιχτές συγκεντρώσεις κ. Χρυσοχοϊδη...).
• και τη μεταφορά των συγκεντρώσεων και της πανελλαδικής απεργίας από την Τετάρτη-όπως είχε αρχικά προγραμματιστεί στην αυριανή Πέμπτη (η ΓΣΕΕ και η ΑΔΕΔΥ έβαλαν το λιθαράκι τους καταλαμβάνοντας την πλ.Συντάγματος αισιοδοξώντας ότι δεν θα υπάρξουν αντιδράσεις από Έλληνες την ημέρα ψήφισης του νομοσχεδίου για τη απόδοση ιθαγένειας σε λαθρομετανάστες).

Όμως,
παρά τα ύπουλα σχέδια της Κυβέρνησης
οι Έλληνες
όσοι ακόμη έχουν ψυχή και αισθάνονται ότι δεν πρέπει να αφήσουν την πατρίδα τους έρμαιο της Νέας τάξης
ΤΟΛΜΟΥΝ:

ΤΕΤΑΡΤΗ 10 ΜΑΡΤΙΟΥ
ΣΤΙΣ 19.00
ΜΠΡΟΣΤΑ ΑΠ' ΤΗ ΒΟΥΛΗ

και

ΠΕΜΠΤΗ 11 ΜΑΡΤΙΟΥ,
ΣΤΙΣ 09.00-10.30 ΤΟ ΠΡΩΙ,
ΜΠΡΟΣΤΑ ΑΠ' ΤΗ ΒΟΥΛΗ

ΟΧΙ ΣΤΟ ΑΝΘΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΑΙ ΨΗΦΟΘΗΡΙΚΟ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ ΠΟΥ ΧΑΡΙΖΕΙ ΤΗΝ ΙΘΑΓΕΝΕΙΑ

ΟΧΙ ΣΤΟΝ ΑΦΕΛΛΗΝΙΣΜΟ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ ΜΑΣ

Κρατούνται σε φυλακή της Τεχεράνης. Καταδικάστηκαν σε θάνατο επειδή από μουσουλμάνες έγιναν Χριστιανές

Αυτές οι δυο γυναίκες θα πεθάνουν!

Στο Ιράν, η 27χρονη Μεργιέμ (Μαρία) Ρόσταμπουρ και η 30χρονη Μαρζιέχ Εσμεϊλαμπάντ θα πεθάνουν επειδή άλλαξαν θρήσκευμα.
Σύμφωνα με την είδηση της εφημερίδας Bild, στο Ιράν, δύο γυναίκες καταδικάστηκαν σε θάνατο με την κατηγορία ότι έγιναν χριστιανές.
Η Meryem και η Marziah που κρατούνται σε φυλακή της Τεχεράνης μαστιγώνονται κάθε φορά που ο ιμάμης καλεί για προσευχή τους πιστούς μουσουλμάνους, ταπεινώνονται και τιμωρούνται με στέρηση τροφής και νερού.

Συνελήφθηκαν στις 5 Μαρτίου όταν έγινε έφοδος στο σπίτι τους και βρέθηκε εκεί η Καινή Διαθήκη. Η υπερασπιστής ανθρωπίνων δικαιωμάτων και συγγραφέας Sabatina James που αγωνίζεται για την απελευθέρωσή τους διαμαρτύρεται: «Ζουν στην απομόνωση και ανακρίνονται με τα μάτια κλειστά. 5 φορές την ημέρα, όταν ο ιμάμης καλεί σε προσευχή, μαστιγώνονται. Τους δίνουν πολύ λίγο νερό και φαγητό.»

Σύμφωνα με τους Ισλαμικούς νόμους του Ιράν, όσοι εγκαταλείπουν το ισλάμ, αν πρόκειται για γυναίκες, 5 φορές την ημέρα-τις ώρες που καλούνται οι «πιστοί» σε προσευχή- μαστιγώνονται και μέχρι να υποκούσουν (εννοεί να επιστρέψουν στο ισλάμ) ευτελίζεται η ποιότητα της ζωής τους και μειώνεται η ποσότητα φαγητού και νερού που τους παρέχεται.
Πηγή: http://haber.mynet.com/detay/dunya/bu-iki-kadin-idam-edilecek/468288

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ 1: Στην ιστοσελίδα της Sabatina James, συγκεκριμένα στη σελίδα http://www.sabatina-ev.de/Botschaft.html υπάρχει περιεκτική αναφορά στην υπόθεση. Εκεί μαθαίνουμε ότι οι δυο γυναίκες κρατούνται από τον Μάρτιο στη φυλακή Evin, αρχικά σε ένα κελί με άλλες 25 γυναίκες και στη συνέχεια σε απομόνωση, ότι η πρώτη μέρα της δίκης ήταν στις 9 Αυγούστου και ότι παρότι ο δημόσιος κατήγορος κ. Haddad πίεσε να απαρνηθούν την πίστη τους γραπτά και προφορικά, εκείνες δήλωσαν επανειλημμένα ότι «δεν μετανιώνουν για τίποτα και δεν θα αρνηθούν την πίστη τους στον Χριστό».

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ 2: Στην ιστοσελίδα http://www.isavelives.be/en/node/3401 υπάρχει παλιότερο άρθρο της 9ης Απριλίου, πριν δηλ. καταδικαστούν οι δυο κοπέλες. Μεταξύ άλλων διαβάζουμε ότι οι αρχές ζήτησαν από τις οικογένειές τους 400.000 δολάρια για να τις ελευθερώσουν (οι οικογένειες δεν τα είχαν, πρότειναν να υποθηκεύσουν τα σπίτια τους αλλά αυτό δεν έγινε δεκτό) και ότι δεν τους έδιναν πρόσβαση σε δικηγόρο αλλά τους επέτρεπαν να δέχονται μια επίσκεψη την εβδομάδα και… ένα τηλεφώνημα 1 λεπτού την ημέρα η καθεμιά! Εκεί υπάρχουν και κάποιες διευθύνσεις όπου μπορούσε να απευθυνθεί κανείς μέχρι τοις 20 Μαΐου. Το άρθρο μάλλον προέρχεται από την ιστοσελίδα της Διεθνούς Αμνηστίας. Δείτε εδώ την περιληπτική αναφορά της Διεθνούς Αμνηστίας στην υπόθεση: http://www.amnesty.org/en/library/info/MDE13/030/2009/en

ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΗ ΔΡΑΣΗ 1 (αποστολή fax):

Ετοιμάσαμε ένα μικρό μήνυμα στην αγγλική, το οποίο μπορείτε να στέλνετε από αυτή τη σελίδα στην πρεσβεία του Ιράν στο Ηνωμένο Βασίλειο (Λονδίνο) και στη μόνιμη αντιπροσωπεία του Ιράν στον ΟΗΕ. Στις 4 Σεπτεμβρίου προσθέσαμε και το e-mail της ιρανικής πρεσβείας στις Βρυξέλλες. Η πρεσβεία του Ιράν στην Αθήνα, όπως μας είπαν τηλεφωνικά, δεν έχει ε-mail αλλά μόνο FAX, το οποίο είναι: +302106747945. Όποιοι έχουν φαξ μπορούν να στείλουν τη διαμαρτυρία τους σε αυτό. Μπορεί να μην είναι τόσο εύκολο όσο το να στείλετε την παρακάτω φόρμα, αλλά έχει σημασία να το κάνετε!

Το μήνυμα διαμαρτυρίας έχει ως εξής στα ελληνικά:

«Με έκπληξη πληροφορηθήκαμε ότι από τον Μάρτιο του 2009 κρατούνται σε φυλακή της Τεχεράνης δυο γυναίκες, η 27χρονη Μεριέμ Ρόσταμπουρ και η 30χρονη Μαρζιέχ Εσμελαϊμπάντ, οι οποίες καταδικάστηκαν σε θάνατο επειδή από μουσουλμάνες έγιναν χριστιανές.

Η είδηση αυτή ήδη μεταδίδεται με μεγάλη ταχύτητα στο Ίντερνετ και προκαλεί πολλά αρνητικά σχόλια για τη χώρα σας.

Ενώνουμε τη φωνή μας με αυτή της ακτιβίστριας Sabatina James και πολλών άλλων επώνυμων και ανώνυμων, ακτιβιστών και απλών ανθρώπων, Ελλήνων και αλλοδαπών, ζητώντας να γίνουν σεβαστά τα ανθρώπινα δικαιώματα και οι Μεριέμ Ρόσταμπουρ και Μαρζιέχ Εσμεϊλαμπάντ να αφεθούν αμέσως ελεύθερες.»

(Ονοματεπωνυμο, τηλ/νο, Υπογραφή)

ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΗ ΔΡΑΣΗ 2 (αποστολή email):

Ετοιμάσαμε ένα μικρό μήνυμα στην αγγλική, το οποίο μπορείτε να στέλνετε μέσω email στην πρεσβεία του Ιράν στο Ηνωμένο Βασίλειο (Λονδίνο) info@iran-embassy.org.uk
στη μόνιμη αντιπροσωπεία του Ιράν στον ΟΗΕ iran@un.int
και στο e-mail της ιρανικής πρεσβείας στις Βρυξέλλες secretariat@iranembassy.be
και συμπληρώνουμε στο τέλος το ονοματεπώνυμό μας με ΑΓΓΛΙΚΟΥΣ ΧΑΡΑΚΤΗΡΕΣ (οι ελληνικοί χαρακτήρες δεν θα είναι εγκατεστημένοι και δεν θα μπορούν να διαβαστούν από τους παραλήπτες)

ENGLISH TEXT

In Iran, 27 year old Meryem Rostampour and 30 year old Marzieh Amirizadeh Esmaeilabad (see the above photo) will be put to death on charges of having changed their religion.

Since March 2009, both Meryem and Marzieh are being detained in Tehran’s notorious Evin prison. First with 25 women in one (!) cell, then in solitary confinement, where they were interrogated while blindfolded. Their crime? They were Muslims and they converted to Christianity.

The fact that we find particularly worrying is that there is an ongoing investigation against Mariam and Marzieh, for «apostasy».

The provision of Iranian law for cases of abandoning Islam is life imprisonment or the death penalty.

In addition, clause 225.10 of this law foresees for women : «During the five daily prayer times, they must be whipped and their living conditions and the quantity of food, clothing and water must be lowered until they show remorse.»

The 9th of August 2009 was the first day in court. Haddad, the deputy prosecutor insisted with great pressure that the women should renounce their Christian faith, both in writing and verbally. According to secure information, it was a moving sight, how the two women persisted, even with Mr. Haddad, and repeatedly stressed that they did not regret anything and would not recant their faith in Christ.

SOURCE: http://haber.mynet.com/detay/dunya/bu-iki-kadin-idam-edilecek/468288 (in Turkish), http://www.isavelives.be/en/node/3401 and http://www.amnesty.org/en/library/info/MDE13/030/2009/en (in English) and the webpage of Sabatina James (in German): http://www.sabatina-ev.de/Botschaft.html

Name:
Surname:
Town:
Country:

Σχόλιο Αντιπαρακμής:

Συγχαίρουμε την προσπάθεια της Ομάδας γυναικών ΑΓΑΖΗΛΟΣ . Η σελίδα τους εκπλήσσει και πρωτοτυπεί εδώ και πολλά χρόνια.

Η στέρηση της τροφής, οι μαστιγώσεις κάθε φορά που καλεί ο Ιμάμης σε προσευχή και η ποινή του θανάτου που καραδοκεί μας εξοργίζει και μας καλεί σε άμεση λήψη μέτρων.

Από σήμερα στέλνουμε το παραπάνω κείμενο (το κείμενο στα Αγγλικά) μέσω εμαιλ στις ακόλουθες ηλεκτρονικές δ/νσεις:

iran@un.int

secretariat@iranembassy.be

info@iran-embassy.org.uk

Στο γρασίδι της θεολογικής. Σταυρούλα Σ. ΝΕΚΡΗ από ναρκωτικά

Τετάρτη 28 Ιανουαρίου 2009 και στις 8μιση το απόγευμα περνούσα μπροστά από τη Θεολογική Σχολή (ΑΠΘ). Παρά την υγρασία που υπήρχε, βλέπω στο γρασίδι δύο νέους "ξαπλωμένους". Τελείως ακίνητοι και οι δύο. Παρατηρώ λίγο. Λέω μήπως είναι αναρχικοί ή μεθυσμένοι ή ναρκομανείς ή κάτι τέτοιο. Ο ένας είχε τα πόδια του πάνω στον άλλο. Πλησιάζω στα 6-7 μέτρα, η μία μορφή έμοιαζε με γυναίκα αλλά λόγω του σκοταδιού δεν μπορώ να διακρίνω καλά.

Ειδοποιώ τον φύλακα της Θεολογικής Σχολής. Προχωράει με δισταγμό προς αυτούς. Τον ακολουθώ. Ειδοποιούνται και άλλοι φύλακες.

Ο ένας από τους δύο "ξαπλωμένους" (άντρας) αντιλαμβάνεται την παρουσία μας και σιγά-σιγά σηκώνεται. Τρεκλίζει και πάει πέρα-δόθε. Λέει ότι η φίλη του μπέρδεψε χάπια με ηρωίνη. Ειδοποιείται το "166". Ξαναειδοποιώ και εγώ. Με ρωτούν αν η κοπέλα που είναι στο έδαφος αναπνέει και αν έχει σφυγμούς. Βάζω το χέρι μου στη μύτη και στο στόμα. Τίποτε. Δοκιμάζω για σφυγμούς, δεν διακρίνω τίποτε, τους λέω «μάλλον όχι».

Έρχονται δύο του ΕΚΑΒ. Με οξυγόνο, με μάσκα, με μετρητή σφυγμών. Οι σφυγμοί πάντα στο "0-0", παρά το οξυγόνο που διοχετεύεται με ειδική φούσκα και παρά το ΚΑΡΠΑ. (πιέσεις στο στήθος για επαναλειτουργία καρδιάς). Ο ναρκομανής άντρας που σηκώθηκε αγωνιά, ρωτά τη γίνεται με τη σύντροφό του, αν έχει σφυγμούς, αν επανέρχεται.

Οι δύο του ΕΚΑΒ καλούν και την «μονάδα». Έρχεται το ασθενοφόρο σε 10 λεπτά περίπου. Βάζουν καρδιογράφο. Καμία καμπύλη, όλο ΙΣΙΑ ΓΡΑΜΜΗ.

Τέλος για τη Σταυρούλα Σ.(Σταυρούλα ήταν το όνομά της) από την Καλαμαριά. Ετών 26.

Τετάρτη 28 Ιανουαρίου στο υγρό γκαζόν της θεολογικής σχολής.


Αναρωτιέμαι, ποιος να φταίει άραγε..

Οι έμποροι των ναρκωτικών, οι γονείς της, το «σύστημα», η ίδια, ή μήπως ΕΓΩ???

Έχω την αίσθηση ότι ευθύνομαι ΚΑΙ ΕΓΩ. Τι άραγε έκανα για να μην καταλήξει η Σταυρούλα στο θάνατο?

Έχω την εντύπωση ότι όλοι φταίμε για τον θάνατο της Σταυρούλας.

Ειδικά όσοι επιχειρούν "εργολαβικά" να βγάλουν από τις καρδιές των νέων μας τα ιδανικά. Την ανθρωπιά, το δίκαιο, την αγάπη, την εγκράτεια, τις αξίες του Ελληνισμού και της Ορθοδοξίας. Κάποιοι ίσως γελάσουν με αυτά. Δεν θα γελούσαν όμως αν έβλεπαν την νεκρή κοπέλα. Κάποιοι της «σύγχρονης εποχής μας», μας αποκτενώνουν ψυχικά σαν νέους.Αποκτενώνουν την κάθε Σταυρούλα. Και αφού σκοτώσεις κάποιον πνευματικά και ψυχικά, ακολουθεί και ο σωματικός θάνατος. Γενίτσαροι στο ελληνικό και στο ευρωπαϊκό κοινοβούλιο αγωνίζονται να επιβάλλουν νόμους για να γκρεμίζουν το έθνος μας.

Ας μην ξεχνάμε

συνυπεύθυνος στο θάνατο της Σταυρούλας είναι ο καθένας μας. Όσο δεν ανοίγει το στόμα του να μιλήσει για αληθινά ΙΔΑΝΙΚΑ. Όσο δεν ανοίγει το στόμα του ΝΑ ΤΑ ΦΩΝΑΞΕΙ. Μήπως προλάβει και γλιτώσει η επόμενη Σταυρούλα.

Γιάννης Δ., μεταπτυχιακός φοιτητής.



(λίγο μετά το περιστατικό, ο Γιάννης πέρασε από το σπίτι μου, φανερά συγκλονισμένος. Προχθές μου έφερε σε χαρτί την εμπειρία του. Με την άδειά του φυσικά το αναρτώ.)

Αιμορραγούσα κοινωνία- ψυχορραγούσα πολιτεία : έθνος νεκρό!

Γράφει Η ΜΑΡΩ ΣΙΔΕΡΗ

Αιμορραγούσα κοινωνία- ψυχορραγούσα πολιτεία : έθνος νεκρό!

Το 2008 Ελλάδα δεν υπάρχει. Ή μάλλον το 2008 συνειδητοποιήσαμε ότι Ελλάδα δεν υπάρχει. Δεν είναι σαφές τι είναι αυτό το μόρφωμα που ζει στο νοτιότερο τμήμα της βαλκανικής χερσονήσου, μα είναι σαφές ότι δεν έχει σχέση με την Ελλάδα όπως τη γνώριζε ο κόσμος, όπως την οικοδόμησε το παρελθόν της, όπως την κρατά στη μνήμη της η ιστορία, τελικά δεν έχει σχέση με κράτος, με έθνος, με οργανωμένη κοινωνία. Μολονότι η φράση αυτή ακούγεται υπερβολική και προκαλεί οργή, η πραγματικότητα αποδεικνύει ότι είμαστε Έλληνες μιας Ελλάδας που έχει πεθάνει.
Κι εξηγούμαι: Η Πατρίδα δεν είναι τρισύλλαβη λέξη, αλλά κάτι πολύ περισσότερο. Είναι «ο τόπος όπου γεννιέται κάτι – το κοινό έθνος και το σύνολο των αξιών που συνδέονται μ’ αυτό- ο λαός και η πολιτεία μιας χώρας» (Μπαμπινιώτης Λεξικό). Για να υπάρξει επομένως μια πατρίδα θα πρέπει πρώτιστα να υπάρξει ως Ιδέα, ως κράτος, ως λαός και ως έθνος, να υπάρχει τελικά ως σύνολο ανθρώπων που παρά τις διαφωνίες τους και τα επιμέρους συμφέροντα τους έχουν ως κοινό ύψιστο στόχο την πρόοδο τους ως μια ολότητα. Εδώ και πολύ καιρό η Ελλάδα δεν έχει αυτή τη μορφή. Η νέο-Ελλάδα δεκαετίες τώρα, (με μια εξαίρεση, που μοιάζει με κύκνειο άσμα, το καλοκαίρι της Ολυμπιάδας) παρουσιάζεται ως ένα σύνολο συγκρουόμενων ομάδων που δεν έχουν μπει στη διαδικασία να βρουν κώδικες επικοινωνίας, ή – πολύ περισσότερο- δεν είχαν ποτέ ως κοινό ύψιστο στόχο το καλό του συνόλου ως συνόλου , αλλά μονάχα του συνόλου με την στενή έννοια των δικών τους οπαδών ή μελών. Αυτές οι κοινωνικό-πολιτικές δυνάμεις σύγκρουσης που στόχο έχουν η μια την εξόντωση της άλλης ήταν η Ελλάδα από τη μεταπολίτευση και εξής: Κόμματα και πρόσωπα που μπαίνουν στη Βουλή μηχανιστικά, όχι λόγω ουσιαστικών θέσεων αλλά κυρίως εξαιτίας της πολιτικής αδράνειας, κοινωνικές ομάδες και μέσα ενημέρωσης που συμπεριφέρονται ως κομματικά ή επιχειρηματικά φερέφωνα, εργοδότες που απαξιώνουν τον εργαζόμενο και εργαζόμενοι που απαξιώνουν τον εργοδότη, άνθρωποι που προτιμούν να είναι όχλος παρά πολίτες, δάσκαλοι που προτιμούν να είναι υπάλληλοι παρά λειτουργοί, γονείς που προτιμούν να είναι φίλοι παρά γονείς και φίλοι που προτιμούν να καθοδηγούν παρά να συντροφεύουν, εκκλησία που σιωπά όταν πρέπει να φωνάξει και φωνάζει όταν πρέπει να σιωπά, νόμοι που γίνονται μόδα και μόδες που γίνονται νόμος. Χρόνια τώρα στην Ελλάδα δεν υπάρχει ουσιαστική επικοινωνία στην οικογένεια, στο σχολείο, στη γειτονιά, στην πόλη, στην εκκλησία, στην εργασία, στα συνδικάτα, στα κόμματα, στη Βουλή: Μπροστά σε όλα τα προβλήματά μας, τα οικονομικά, τα ταξικά, τα εργασιακά, τα εθνικά, τα εκκλησιαστικά τα ηθικά, τα εκπαιδευτικά, τα οικογενειακά, κανένας δεν ακούει κι όλοι φωνάζουμε, κανένας δεν ενδιαφέρεται και όλοι διεκδικούμε, κανένας δεν προσφέρει κι όλοι απαιτούμε, κανένας δεν αναλαμβάνει την ευθύνη που του αναλογεί κι όλοι αναζητούμε υπεύθυνους, κανένας δεν απολογείται και όλοι κατηγορούμε.
Η εν ψυχρώ (σύμφωνα με το κατηγορητήριο) εκτέλεση ενός 15χρονου παιδιού από έναν ειδικό φρουρό- που χρονικά συνέπεσε με μια περίοδο σκανδάλων και οικονομικής παρακμής- αποκάλυψε βίαια τα αποτελέσματα των μακροχρόνιων επιλογών μας. Η αδυναμία όλων των πλευρών της κοινωνίας να αντιληφθούμε τις θέσεις των συμπολιτών μας με τους οποίους δε συμφωνούμε (διαδικασία επώδυνη αλλά απολύτως απαραίτητη για να λειτουργήσει η δημοκρατία), αλλά και η αμφίδρομη προσπάθεια να τους φιμώσουμε και να μας φιμώσουν για να μην μας ενοχλούν και να μην τους ενοχλούμε, έχει πια προκαλέσει ακατάσχετη αιμορραγία στην κοινωνία μας, αιμορραγία από την οποία το Κράτος, ο λαός, το έθνος, ως κάθε ζωντανός οργανισμός, πεθαίνει ( αν δεν έχει πια αφήσει την τελευταία του πνοή): είναι σαφές ότι δημοκρατία δεν υπάρχει (αν υπήρχε, θα αισθανόμαστε την ασφάλεια και τη δύναμή της), νόμοι δεν υπάρχουν (αν υπήρχαν θα εφαρμόζονταν για όλους) κράτος δεν υπάρχει ( αν υπήρχε θα λειτουργούσε άμεσα), σεβασμός στον πολίτη δεν υπάρχει (αν υπήρχε τα κόμματα δε θα προσπαθούσαν να εκμεταλλευτούν ψηφοθηρικά την κάθε τραγωδία), σεβασμός στο συνάνθρωπο δεν υπάρχει ( αν υπήρχε ο αστυνομικός θα σεβόταν τη ζωή του κάθε αντιδραστικού παιδιού, και ο κουκουλοφόρος θα σεβόταν τη ζωή και την περιουσία του κάθε εργαζόμενου πολίτη). Είναι σαφές ότι οικογένεια δεν υπάρχει ( αν υπήρχε οι γονείς δε θα ταυτίζονταν μόνο με τους γονείς του θύματος αλλά και μ’ αυτούς των θυτών), Παιδεία δεν υπάρχει (αν υπήρχε δε θα είχαμε τέτοιας έντασης γεγονότα) λαός αντιδρών δεν υπάρχει ( αν υπήρχε, κάθε κατεργάρης από τους παραπάνω θα είχε γυρίσει στον πάγκο του). Επομένως- όσο κι αν δεν αρέσει μια τέτοια ομολογία- η Ελλάδα υπάρχει ως ανάμνηση και ως ιστορικό δεδομένο αλλά όχι ως ζωντανός οργανισμός. Τι υπάρχει; Έκρηξη βίας καλυμμένη πίσω από μια στολή και δεκάδες κουκούλες, χυδαία εκμετάλλευση μιας τραγωδίας, κρατική, πολιτική και κοινωνική αναλγησία, κρατική, πολιτική και κοινωνική υποκρισία, τελικά σήψη και η θέα σκουληκιών που, όπως συμβαίνει πάντα, έχουν λόγο ύπαρξης και φωνή μόνο γύρω από ένα πτώμα. Ζούμε σε μια κοινωνία που αιμορραγεί, σε ένα κράτος που ψυχορραγεί, πολίτες χωρίς δύναμη, χωρίς θέληση, χωρίς αίσθηση καθήκοντος χωρίς φιλοσοφικό υπόβαθρο και τελικά χωρίς ουσιαστική ηθική. Είμαστε έθνος νεκρό και μέχρι να αναστηθούμε, ο Παρθενώνας θα είναι η μοναδική Ελλάδα που η υφήλιος θα θέλει και θα αξίζει να ξέρει…