Παρασκευή, 10 Οκτωβρίου 2008

Μάτια γεματα αγωνία - Σμίνθη (ν. Ξάνθης)- πομακοχώρια

Για άλλη μία φορά πήρα τον δρόμο τον ορεινό, αυτόν που οδηγεί στα Πομακοχώρια… Έχω καιρό να δω τον φίλο μου τον Αλή, έναν περήφανο, ψηλό με καταγάλανα μάτια Πομάκο, που μένει στη Σμίνθη…

Αφού ανηφόρισα σε έναν δρόμο όλο στροφές, με τη φύση γύρω μου να έχει ένα μελαγχολικό χρώμα, έφτασα στο χωριό, έξω από το όμορφο και περιποιημένο σπιτικό του φίλου μου.

Κανείς δεν ήταν εδώ για να με υποδεχτεί… Μακριά, ακουγόταν κάποιες παιδικές φωνές, μα δεν ήταν σαν τις άλλες φορές που είχα έρθει…

Προχώρησα και χτύπησα την πόρτα του σπιτιού. Μετά από λίγο η πόρτα άνοιξε και είδα τον Αλή. Ούτε αυτός ήταν ίδιος, έδειχνε πολύ αλλαγμένος, σαν να γέρασε, αλλά περισσότερο έδειχνε φοβισμένος…

Χαιρετηθήκαμε, αγκαλιαστήκαμε και με κάλεσε να μπω μέσα… Καθήσαμε στο γιατάκι του, δίπλα στο παράθυρο και πιάσαμε κουβέντα…

Η αγωνία που είχε στο πρόσωπό του, στα μάτια του, στις κινήσεις του, άρχισε να βγαίνει πια και στις λέξεις…

Η γυναίκα του, η Αλιέ, μας έφερε τους καφέδες και έφυγε από το δωμάτιο.

- Πώς είσαι δάσκαλε; Καιρό είχες να φανείς, μου είπε σφίγγοντας τα χείλη του ο Αλή.

- Ναι, αλλά σε σκεφτόμουν. Βλέπεις, υπάρχουν δυσκολίες και έπρεπε να τρέχω για να τα βγάλω πέρα…

- Δυσκολίες ε; Μη νομίζεις, κι εμείς εδώ τα ίδια έχουμε, μου απάντησε.

- Δύσκολοι οι καιροί φίλε μου, πολύ δύσκολοι. Μεγάλη ακρίβεια. Να δούμε πως θα βγει και αυτός ο χειμώνας.

- Δεν βαριέσαι βρε δάσκαλε, να ήταν μόνο τα λεφτά… τότε θα ήταν εύκολα…

- Τι έγινε; Υπάρχει κάποιο πρόβλημα; Μπορώ να βοηθήσω; Τι συμβαίνει;

- Τι να συμβαίνει δάσκαλε. Τα γνωστά… τα ξέρεις… αλλά τελευταία πολλά ακούγονται… ο κόσμος φοβάται, δεν ξέρει τι να κάνει… έχουμε κλείσει τις πόρτες των σπιτιών μας… δεν ξέρουμε πότε θα γίνει κάτι και αν θα γίνει…

- Τι να γίνει ρε Αλή; Παράξενα μου τα λες…

Σήκωσε το φλυτζάνι του καφέ, κούνησε το κεφάλι του και ήπιε μια γουλιά…

- Άκου δάσκαλε, πολλά δεν μπορώ να πω, έχω και οικογένεια, αλλά τα πράγματα έχουνε σφίξει. Όταν τριγύριζαν (οι γνωστοί εγκάθετοι του Τουρκικού Προξενείου) στα χωριά το καλοκαίρι, όλο έλεγαν να προσέχουμε τον Οκτώβρη… να είμαστε έτοιμοι… οι καιρός πλησιάζει… Τον τελευταίο μήνα, το ξαναέριξαν στα καφενεία σαν κουβέντα και ο κόσμος ενώ στην αρχή παραξενεύτηκε, μετά άρχισε να μαζεύεται, να φοβάται… Ποτέ δεν ξέρεις τι θα κάνουν αυτοί οι διάολοι… Όλο τα ανακατεύουν… Πάλι ήρθαν και έταζαν λεφτά σε όσους έχουν προβλήματα… σου τα έχω πει, τα ξέρεις… Γίνονται και αυτά στην Αμερική… άνθρωποι είμαστε, φοβόμαστε…

Μιλούσε και το κεφάλι του ήταν σκυφτό, δεν ήταν ο ίδιος… Ο φόβος έτρεχε στο μυαλό και στο κορμί του… Ποτέ άλλοτε δεν τον είχα δει έτσι…

- Άκου Αλή, αν και τα ξέρεις καλύτερα από εμένα, δεν χρειάζεται να φοβάσαι τίποτε. Δεν γίνεται να φοβάσαι όταν είσαι στον τόπο σου, στο σπίτι του, στην πατρίδα σου, επειδή δεν είσαι μόνος. Νομίζεις εγώ δεν τα σκέφτομαι όλα αυτά; Όταν μαλώνουν τα βουβάλια Αλή δεν ανοίγουμε την πόρτα της αυλής μας για να μπούνε μέσα, επειδή θα μας καταστρέψουν το σπίτι μας. Έτσι κάνω κι εγώ… Εξάλλου, δεν είσαι μόνος. Ότι και αν χρειαστείς, οτιδήποτε, πάρε την οικογένεια και κατέβα στην πόλη, έλα στο σπίτι μου… Εντάξει; Αλλά δεν χρειάζεται ούτε να τα σκέφτεσαι αυτά… Αυτοί (τα τσιράκια του Προξενείου) αυτό θέλουν, να σας κάνουν να φοβηθείτε… Ρε, εσείς είστε ατρόμητοι… ο Μέγας Αλέξανδρος από εδώ πήρε τους καλύτερους στρατιώτες του, τους πιο δυνατούς, τους πιο θαρραλέους… σας φοβίζουν τώρα μερικά τσογλάνια;

- Όχι δάσκαλε, αν ήμουν μόνος μου, αν δεν είχα οικογένεια, υποχρεώσεις, θα ήταν αλλιώς…

- Έχεις δίκιο φίλε μου… αλλά κοίτα γύρω σου… σε έχουνε κλείσει μέσα στο σπίτι του, επειδή διαδίδουν φήμες. Κατάφεραν να σε φυλακίσουν!!!

- Ναι… το κατάφεραν…

Το είπε με σκυμμένο κεφάλι… Σήκωσε το χέρι του και με το εξωτερικό της παλάμης του καθάρισε τα μάτια του… Σηκώθηκα κι εγώ όρθιος... Τον αγκάλιασα και του ψιθύρισα: «Δεν είσαι μόνος, δεν πρέπει να φοβάσαι τίποτε. Εγώ δεν φοβάμαι κανέναν επειδή είσαι φίλος μου και ξέρω πως είσαι το καλύτερό μου στήριγμα. Μόνο τον Θεό φοβάμαι… Κανέναν άλλον…».

Με χτύπησε στην πλάτη και με κοίταξε.

- Σε ευχαριστώ Κώστα. Σε ευχαριστώ…

- Θα με ευχαριστήσεις πολύ αν πάρεις τη γυναίκα σου και τα παιδιά, τον αδερφό σου και την οικογένειά του και κατεβείτε κάτω, στην πόλη, να πάμε να φάμε όλοι μαζί. Εντάξει;

Τα μάτια του άνοιξαν, μεγάλωσαν ξαφνικά…

- Να είσαι καλά φίλε μου… σε ευχαριστώ πολύ. Θα έρθουμε. Θα σου τηλεφωνήσω για να τα κανονίσουμε…

- Εμείς τα έχουμε κανονισμένα Αλή. Πες τη γυναίκα σου να πάρει τηλέφωνο στη δικιά μου, να συνεννοηθούν για τις λεπτομέρειες…

Η πόρτα άνοιξε, μπήκε η Αλιέ, τώρα χαμογελούσε… Σίγουρα μας άκουγε…
Προχώρησα προς την πόρτα και βγήκα έξω. Γύρισα προς τον Αλή, του έπιασα τον ώμο και του είπα: «Όλα θα πάνε καλά. Άσε τα μαύρα τα σκυλιά να λένε τις βλακείες τους».

- Καλό χειμώνα να έχουμε δάσκαλε.

- Ις Αλάχ (να δώσει ο Θεός) του απάντησα… Και κάποια στιγμή θα πρέπει να αρχίσεις να μου μαθαίνεις τα Πομάκικα. Εντάξει;

Ο Αλή χαμογέλασε. "Θα γίνει κι αυτό, γεροί να είμαστε" μου απάντησε.

Η Αλιέ έτρεξε κοντά μας. Μου έδωσε ένα κουτί.

- Είναι γλυκά, είχαμε γιορτή (Ραμαζάνι και Σεκέρ Μπαϊράμ), να τα πάτε στη γυναίκα σας… και να της δώσετε χαιρετίσματα από όλους μας… Την άλλη φορά πείτε της να έρθει, θα την περιμένουμε με μεγάλη χαρά…

Ευχαρίστησα την Αλιέ και τον Αλή… Γύρισα στο αυτοκίνητο και άρχισα να απομακρύνομαι. Κοιτώντας στον καθρέφτη τους είδα να κουνούν τα χέρια τους αποχαιρετώντας με και χαμογελώντας…

Οδηγούσα στον δρόμο της επιστροφής… Και σκεφτόμουν πόσο ζημιά, πόσο κακό επιτρέπουμε να κάνουν κάποια σκουπίδια σε αυτούς τους αγνούς ανθρώπους…


Κωνσταντίνος

http://kostasxan.blogspot.com/


Σχόλιο blogger: Η Σμίνθη είναι ένα από τα πιο "φιλικά" μας πομακοχώρια. Ο κεντρικός δρόμος διασχίζει το χωριό, υπάρχει ελληνικό Γυμνάσιο και στο πατρελθόν αναδείχθηκαν πολλές όμορφες προσπάθειες στο χωριό αυτό (έκδοση πομακικών παραμυθιών, χοροί, παραδοσιακές στολές παρελάσεις κλπ). Αν το κλίμα της τρομοκρατίας που ασκούν οι πράκτορες του Τουρκικού Προξενείου επηρέασε στ αλήθεια τόσο πολύ την κοινωνία της Σμίνθης, η κατάσταση στα υπόλοιπα απομονωμένα πομακοχώρια θα πρέπει να έχει ξεφύγει από κάθε έλεγχο.

Επίσης μόλις ενημερώθηκα ότι οι γνωστοί εγκάθετοι του προξενείου έχουν αυξήσει τις απειλές στο Μέγα Δέρρειο (το χωριό στο οποίο συνεχίζει να αντιστέκεται η ηρωική δασκάλα Χαρά Νικοπούλου).

Εσείς εκεί κάτω στην Αθήνα,

Επιτέλους ΞΥΠΝΗΣΤΕ

5 σχόλια:

Πολυδωρίδης είπε...

Πολύ σωστά τα λες φίλε μου. Ενώνω τη φωνή μου μαζί σου μπας και ξυπνήσουν εκεί κάτω στην
υδροκέφαλη και αυτιστική Αθήνα.

Επιτέλους πρέπει να καταλάβουν ότι έχουν υποχρέωση σ' αυτό το λαό, τους Πομάκους, όπως και τόσες άλλες υποχρεώσεις που ξέχασαν (Βόρειος Ήπειρος, Κύπρος, Κωνσταντινούπολη, Μικρά Ασία)...

Κι αν νομίζουν ότι με τον να είναι αρεστοί στους ΑμερικανοΕγγλέζους θα σώσουν το τομάρι τους, πλανώνται πλάνην οικτρά. Το πολύ πολύ να την γλυτώσουν λίγο παραπάνω.

Και πρέπει να ξέρουν, ότι το με τα μυαλά που κουβαλάνε, οδεύουν το Ελληνικό Έθνος προς τον όλεθρο και την καταστροφή. Το χώμα του τάφου τους, θα τους ξεράσει από την πρώτη στιγμή...

Thessaloniki Fighter είπε...

SOS
Έκτακτη ενημέρωση για τη δασκάλα Χαρά Νικοπούλου:


"Όταν είδαν ότι η Νικοπούλου ανθίστανται, έβαλαν σε ενέργεια τα «μεγάλα μέσα»: οι γνωστοί άνθρωποι του τουρκικού προξενείου απείλησαν τους γονείς των μαθητών ότι, αν στείλουν κατά τη φετινή χρονιά τα παιδιά τους στο σχολείο, «θα έχουν συνέπειες».

Έφτασαν να τους απειλήσουν ότι δεν θα τους θάψουν ούτε στο μουσουλμανικό νεκροταφείο!

Τελικά, στις αρχές Σεπτεμβρίου, από τους 43 μαθητές του δημοτικού, πήγαν στο σχολείο οι 35.

Αυτά μέχρι την αρχή του ραμαζανίου. Κατά τη διάρκειά του, κατέφθασαν στο Μεγάλο Δέρειο «οι μεγάλες δυνάμεις». Οι μουσουλμάνοι βουλευτές Μανταζή και Χατζηοσμάν, τρεις Τούρκοι βουλευτές, ο Τούρκος πρόξενος, οι ψευτομουφτήδες και από το μεγάφωνο του μιναρέ τους διέταξαν: Να είστε σε συνεχή κόντρα με το ελληνικό κράτος. «Η Θράκη είναι τουρκική» ενώ ακόμη και η αστυνομία απουσίαζε «λόγω απασχόλησης» όταν την καλούσε η δασκάλα για την προστασία της, γιατί δεχόταν συνεχείς απειλές (θα σε βρούνε σε χαντάκι).

Οι μεγάλες οικογένειες Τσιλικίρ και Κοτζά διαβεβαίωσαν τους κατοίκους: «Έχουμε στήριξη από το δήμαρχο, το νομάρχη και τον περιφερειάρχη». Ο Τούρκος πρόξενος διαβεβαίωνε τους γονείς: «Μη φοβάστε τίποτε. Το πολύ – πολύ να σας επιβάλουν ένα πρόστιμο 50 ευρώ που θα το αναλάβω εγώ».

Και το χειρότερο: Από την Δευτέρα 6/10 πηγαίνει μόνο ένα παιδί στο σχολείο, ενώ «εξαφανίζεται» συνεχώς από το ηρώο του χωριού η ελληνική σημαία, την οποία επιμένει να αναρτά η ηρωϊκή δασκάλα…"

ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ 11-10-2008



δες τε το βίντεο με τις δηλώσεις των τοπικών παραγόντων (βουλευτών, δημάρχου κλπ).
http://egersis.blogspot.com/2008/10/blog-post_8952.html

Αντί να στηρίξουν την ηρωίδα δασκάλα γλύφουν τους πράκτορες του προξενείου τα ελεεινά κοματόσκυλα.
Μπας κ πάρουν καναν ψήφο παραπάνω.

ΦΤΟΥ σας ρε.

Thessaloniki Fighter είπε...

Νέα ενημέρωση:

Η κατάσταση βελτιώνεται σιγά σιγά : πριν λίγες μέρες οι μαθητές έγιναν 7 (από ένας που είχε μείνει να πηγαίνει σχολείο).

Και αυτά παρά τους εκβιασμούς που δέχονται οι πομάκοι (κυρίως οι αλεβίτες που είναι και οι μόνοι που τολμούν να στείλουν τα παιδιά τους στο σχολείο. Τους νεότερους εκβιασμούς προς τους αλεβίτες (πέρα από την απειλή ότι δεν θα τους θάψουν αν πεθάνουν) δεν μπορούμε να τους αποκαλύψουμε ακόμη. Θα γίνει όμως σχετικά σύντομα και δυστυχώς δεν προέρχονται από το τουρκικό προξενείο.

Το σίγουρο είναι ότι ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΝΑ ΑΦΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΗΡΩΙΚΗ ΔΑΣΚΑΛΑ ΜΟΝΗ ΤΗΣ.
Είμαστε δίπλα της.

Η ενημέρωση και ο ΑΓΩΝΑΣ ΜΑΣ για το συγκεκριμένο θέμα ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ!!

Thessaloniki Fighter είπε...

τα νέα αρχίζουν είναι επιτέλους κάπως αισιόδοξα!

Παρά τις πιέσεις, ο αριθμός των πομάκων μαθητών του Δημοτικού που πηγαίνει στο σχολείο (ακυρώνοντας έτσι τα σχέδια του προξενείου) ανήλθε στους 20!

Και παρά τις πιέσεις προς τους χριστιανούς εργολάβους που απασχολούνε πομάκους(αλεβίτες) να τους λένε "να μην στέλνουν τα παιδιά τους σχολείο".

Κάποιος τον οποίο γνωρίζουμε, αλλά για ευνόητους λόγους δεν μπορούμε να αποκαλύψουμε, πιέζει τους χριστιανούς εργολάβους ώστε με τη σειρά τους να απειλλούνε τους αλεβίτες πομάκους ώστε να μην στέλνουν τα παιδιά τους στο σχολείο.

Η λάσπη που εκτοξεύουν εις βάρος της δασκάλας κ τους συζύγου της παραμένει να είναι ανεξέλεγκτη. Όπως και οι συνεχιζόμενες απειλές ("θα σας κάψουμε", βλέπε δημοσίευμα εφημ espresso το περασμένο Σάβαττο
http://www.espressonews.gr/default.asp?pid=21&la=1&catid=1&artid=854248&pg=1).

Ο αγώνας ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ!
Εμείς για μια ακόμη φορά υποσχόμαστε ότι ΔΕΝ ΘΑ ΑΦΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΗΡΩΙΚΗ ΔΑΣΚΑΛΑ ΜΟΝΗ ΤΗΣ!
και δεν θα αφήσουμε κανέναν (χριστιανό ή μουσουλμάνο) να μετατρέψει τμήμα της ελεύθερης πατρίδας μας σε τουρκικό προτεκτοράτο.

Η δημοκρατία η αλήθεια και η ελευθερία και ΠΑΛΙ ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΝ.
ΧΑΡΑ ΝΙΚΟΠΟΥΛΟΥ ΕΙΜΑΣΤΕ ΔΙΠΛΑ ΣΟΥ ΚΑΙ ΔΙΠΛΑ ΣΤΟΥς 20 ΗΡΩΙΚΟΥΣ ΜΑΘΗΤΕΣ ΣΟΥ!
ΖΗΤΩ Η ΕΛΛΑΔΑ!

Thessaloniki Fighter είπε...

τα νέα αρχίζουν είναι επιτέλους κάπως αισιόδοξα!

Παρά τις πιέσεις, ο αριθμός των πομάκων μαθητών του Δημοτικού που πηγαίνει στο σχολείο (ακυρώνοντας έτσι τα σχέδια του προξενείου) ανήλθε στους 20!

Και παρά τις πιέσεις προς τους χριστιανούς εργολάβους που απασχολούνε πομάκους(αλεβίτες) να τους λένε "να μην στέλνουν τα παιδιά τους σχολείο".

Κάποιος τον οποίο γνωρίζουμε, αλλά για ευνόητους λόγους δεν μπορούμε να αποκαλύψουμε, πιέζει τους χριστιανούς εργολάβους ώστε με τη σειρά τους να απειλλούνε τους αλεβίτες πομάκους ώστε να μην στέλνουν τα παιδιά τους στο σχολείο.

Η λάσπη που εκτοξεύουν εις βάρος της δασκάλας κ τους συζύγου της παραμένει να είναι ανεξέλεγκτη. Όπως και οι συνεχιζόμενες απειλές ("θα σας κάψουμε", βλέπε δημοσίευμα εφημ espresso το περασμένο Σάβαττο
http://www.espressonews.gr/default.asp?pid=21&la=1&catid=1&artid=854248&pg=1).

Ο αγώνας ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ!
Εμείς για μια ακόμη φορά υποσχόμαστε ότι ΔΕΝ ΘΑ ΑΦΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΗΡΩΙΚΗ ΔΑΣΚΑΛΑ ΜΟΝΗ ΤΗΣ!
και δεν θα αφήσουμε κανέναν (χριστιανό ή μουσουλμάνο) να μετατρέψει τμήμα της ελεύθερης πατρίδας μας σε τουρκικό προτεκτοράτο.

Η δημοκρατία η αλήθεια και η ελευθερία και ΠΑΛΙ ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΝ.
ΧΑΡΑ ΝΙΚΟΠΟΥΛΟΥ ΕΙΜΑΣΤΕ ΔΙΠΛΑ ΣΟΥ ΚΑΙ ΔΙΠΛΑ ΣΤΟΥς 20 ΗΡΩΙΚΟΥΣ ΜΑΘΗΤΕΣ ΣΟΥ!
ΖΗΤΩ Η ΕΛΛΑΔΑ!