Θλίψη ... στην πολιτική ζωή
Το νοιώθουμε όλοι. Δεν πάμε καλά ..
Οι υποσχέσεις των πολιτικών μας για έξοδο από το τούνελ ... δεν πείθουν πλέον κανέναν.
Με τόση επανάληψη από τα ΜΜΕ, το έχουμε αποδεχθεί πλέον: "Αφού
υπογράφηκαν οι νόμοι και τα μνημόνια,
είμαστε υποχρεωμένοι να τα
εφαρμόσουμε". Τέλος.
Κι όταν αρχίζουμε και γκρινιάζουμε, αντικαθιστούν τον
δήμιο με κάποιον άλλον.
Ότι και να ψηφίσουμε, θα βρεθεί κάποιος συνδυασμός για να συνεχίσει το ξεπούλημα.
Οι (συγ)κυβερνήσεις διαδέχονται η μία την άλλη, αλλά το μαρτύριο δεν τελειώνει.
Η Χρ.Αυγή, η τελευταία ίσως αντισυστημική ελπίδα κάποιων Ελλήνων, κομπάζοντας από τα υψηλά ποσοστά των δημοσκοπήσεων, έκρινε ότι δεν χρειάζεται να φοράει άλλο τη "μάσκα" και αποφάσισε να επιστρέψει στις "ρίζες της" (που δεν είχαν σχέση ούτε με την Ελλάδα, ούτε με την Ορθοδοξία), κι έτσι την είδαμε κι αυτήν να καταρρέει σαν πύργος της Βαβέλ, σε έναν συνδυασμό συνειδητής αυτοκτονίας και άθλιων μεθοδεύσεων του συστήματος.
Θλίψη, στην ζωή μας
Τα ίδια απογοητευτικά βιώνουμε και στην ζωή μας. Αδιαφορούμε για το ποιος έμεινε άνεργος, ή τέθηκε σε
διαθεσιμότητα, ποιος δεν έχει να πληρώσει το χαράτσι, την εφορία ή το
πετρέλαιο.
Αρκεί να μην είμαστε εμείς.
Εμείς θέλουμε απλά, "να περνάμε καλά", με τη μέγιστη δυνατή αφθονία και καλοπέραση.
Ενίοτε, ανάβουμε και κάνα κερί στην εκκλησία, έτσι "για το καλό", δηλαδή για να μπορούμε υγιείς, να συνεχίζουμε να απολαμβάνουμε τα καταναλωτικά αγαθά στην "θερμοκοιτίδα" μας.
Θλίψη ... και στην εκκλησία
Η
επίσημη εκκλησία, μετά την άνθιση που είχε με τον χαρισματικό Αρχιεπίσκοπο
Χριστόδουλο, αρχίζει να επιστρέφει στην εποχή του
Αρχιεπισκόπου Σεραφείμ, ασχολούμενη
κυρίως με εκλογές Ιεραρχών, με δημόσιες σχέσεις και με ... συσσίτια.
Οι Οικουμενιστικές
συμπροσευχές με κάθε είδους αιρετικούς και σχισματικούς και οι επισκέψεις στο Βατικανό πληθύνονται και όλοι -μέχρι
και στο Άγιο Όρος- δείχνουν να έχουν σκύψει το κεφάλι.
Κι όμως,
με χαρά
διαβάζουμε σήμερα, ότι