Λάζαρος Μαύρος
ΠΙΘΑΝΟΝ οι παλαιότεροι -ενήλικες εν Λευκωσία
το 1977- θυμούνται εκείνο το (α)
ιδεολογικά κι ευσεβοποθικά αφελές, (β)
ιστορικά ανιστόρητο, (γ) μορφωτικά αμόρφωτο και (δ) πολιτικά ανόητο,
σύνθημα, «οι Τούρκοι της Κύπρου δεν είν’ εχθροί μας / οι Τούρκοι της
Κύπρου είν’ αδελφοί μας».Το εκφωνούσαν ομαδικά και ρυθμικά και φανατικά επαναλαμβανόμενο, οι νεολαίοι του ΑΚΕΛ, στο αντικατοχικό συλλαλητήριο της 20ής Ιουλίου 1977. Κάτω από τον Προμαχώνα της πλατείας Ελευθερίας, όπου εκφωνούσε την τελευταία ομιλία του ο τότε ΠτΔ Αρχιεπίσκοπος Μακάριος Γ΄. Προκαλώντας και τη θυμωμένη αντίδρασή του, η οποία διασώζεται ηχογραφημένη και στον δίσκο βινυλίου με την ομιλία του…
ΘΥΜΟΥΝΤΑΙ, επίσης, οι πλείονες και την περίφημη επί 10ετίες «Πολιτική της Επαναπροσέγγισης», των εκάστοτε κυβερνήσεων και της πλειονότητας των κομματικών ηγεσιών, που μέχρι και σήμερα ματαίως «επαναπροσεγγίζονται» κομματικώς στο ελεγχόμενο απ’ τους Οηέδες Λήδρα Πάλας. Έκφανση της οποίας ήταν κι ο εκφωνούμενος δημοσίως υπό του τέως ΠτΔ κ. Χριστόφια προσδιορισμός, «φίλος και σύντροφος Μεχμέτ Αλί Ταλάτ», που αύθις αποκήρυξε ο Ταλάτ…
ΜΕΤΑ ΑΠΟ τόσες 10ετίες ματαίωσης εκείνων των ευσεβών πόθων κι έμπρακτης διάψευσης των ελπίδων που είχαν εναποτεθεί στους «αδελφούς», «συντρόφους & φίλους», «συμπατριώτες», «συνοίκους» κ.ο.κ., είναι πράγματι καιρός να









