Δευτέρα, 20 Φεβρουαρίου 2012

Μάκης Βορίδης και ο ρόλος της ακροδεξιάς στην Ελλάδα

Το κείμενο που ακολουθεί  καταγράφει πολλές αλήθειες και γι αυτό επιλέγουμε να το αναδημοσιεύσουμε, γνωρίζοντας εκ των προτέρων ότι είτε λόγω φανατισμού και υφιστάμενης εμπάθειας, είτε λόγω ανικανότητας να αντιληφθούν τους κινδύνους κάποιοι θα βιαστούν να μας κατακρίνουν.

Στο χώρο της άκρας δεξιάς υπάρχουν απλοί, αγνοί, άδολοι πατριώτες.
Δυστυχώς όμως δεν είναι μόνοι τους.
Ανάμεσά τους συνυπάρχουν ένστολοι-κρυφοί ή φανεροί- εν ενεργεία ή σε αποστρατεία.
Χρήσιμο είναι λοιπόν να αντιλαμβανόμαστε τις παγίδες που στήνουν -που στην πιο απλή εκδοχή τους εντάσσονται στο δίλημμα "Σκύλλα" ή Χάρυβδη" ενώ σε άλλες περιπτώσεις παροτρύνουν σε προβοκάτσιες ή ελέγχουν ηγεσίες- και να μάθουμε να ξεχωρίζουμε τους αγνούς αγωνιστές από τους καιροσκόπους, τους εντολοδόχους και τους πράκτορες.

Άραγε η ύπαρξη της άκρας δεξιάς ενισχύει το πατριωτικό φρόνημα και την αντίσταση των Ελλήνων ή το περιθωριοποιεί;
Διαβάστε το κείμενο που ακολουθεί (μέσα από την πορεία του κ.Βορίδη) και βγάλτε μόνοι σας τα συμπεράσματά σας.

Και μια διευκρίνηση. Διαφωνούμε με τον τίτλο του άρθρου.
Όχι, ο Μάκης Βορίδης ΔΕΝ θα είναι ο επόμενος αρχηγός της ΝΔ.
Ο κ.Σαμαράς παραμένει "υπάκουο παιδί" στα σχέδια της Νέας Τάξης.

Μαχητής Θεσσαλονίκης, 
ένας από τους συντάκτες του Ιστολογίου
ΑΝΤΙΠΑΡΑΚΜΗ

Μάκης Βορίδης: Ο επόμενος αρχηγός της ΝΔ;

Πείτε με φαντασμένο, πείτε με συνωμοσιολόγο, πείτε με ο,τι θέλετε: Ήταν το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα μόλις διάβασα την ανακοίνωση προσχώρησης Βορίδη και Άδωνι στη ΝΔ. Ότι ο Βορίδης προαλείφεται για επόμενος αρχηγός της ΝΔ. Θα με ρωτήσετε, φίλοι: Κι επειδή το σκέφτηκες εσύ, τι σημαίνει αυτό; Δεν σημαίνει τίποτε, αλλά θέλω απλώς να σας εκφράσω αυτό που σκέφτομαι, μια που το σκέφτηκα. Και να προσπαθήσω και ο ίδιος να βρω, πού θα μπορούσε να στηριχθεί αυτή η σκέψη μου.



Η πολιτική διαδρομή του Βορίδη και η “ακροδεξιά”
Ο Βορίδης υπήρξε το “καθωσπρέπει” πρόσωπο της ελληνικής ακροδεξιάς. Μετά τα “νεανικά αμαρτήματα” της συμμετοχής στην Ε.Π.Ε.Ν. του πρώην δικτάτορα Γ. Παπαδόπουλου (κατά τη διάρκεια της οποίας ελήφθη και η γνωστή φωτογραφία με το αυτοσχέδιο τσεκούρι), ο Βορίδης ίδρυσε το 1994 το “Ελληνικό Μέτωπο” και συνδέθηκε πολιτικά με το γαλλικό “Εθνικό Μέτωπο” του Λεπέν. Ένα κόμμα με θέσεις φιλοπατριωτικές, “καθαρές”,  καθόλα νόμιμες, χωρίς καμία κίνηση ή υπαινιγμό για βίαιες ή αντικοινοβουλευτικές ενέργειες, το μοναδικό “αμάρτημα” του Ελληνικού Μετώπου ήταν η κάθετη αντίθεσή του στην πολιτική ορθότητα της τότε εποχής, που ήθελε κατευναστική πολιτική με την Τουρκία, επέβαλε το άνοιγμα των συνόρων της χώρας στους λαθρομετανάστες κλπ. Οι περισσότερες από τις τότε θέσεις του Ελληνικού Μετώπου (ήδη, ελέω κρίσης, μέχρι και η αντίθεσή του στο ευρώ) έχουν ήδη γίνει σήμερα πολιτικώς πολύ “ορθότερες” σε σχέση με τη δεκαετία του 1990. Ήταν δηλαδή ένα κόμμα που, αν εξαιρούσε κανείς τις ακροδεξιές καταβολές του ίδιου του Βορίδη και των περισσοτέρων μελών του, δύσκολα θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ακραίο με μόνες τις θέσεις που διατύπωνε.
Το Ελληνικό Μέτωπο, παρά το ότι διέθετε πληθώρα αξιόλογων στελεχών (πολύ υψηλότερου επιπέδου σε σχέση με τους Ελλαδέμπορους του Καρατζαφέρη) δεν μπόρεσε ποτέ να έχει αξιόλογη εκλογική επίδοση. Ωστόσο, η απήχηση του Βορίδη έμελλε να αλλάξε με μια κομβική απόφαση: Το 2005 το Ελληνικό Μέτωπο ενσωματώθηκε με προσωπική απόφαση του Βορίδη (με την οποία διαφώνησε σχεδόν το σύνολο των υπολοίπων στελεχών) στο ΛΑ.Ο.Σ. και προσέφερε στον (εκτός Βουλής, τότε) Καρατζαφέρη αυτό που του έλειπε: “ακροδεξιά νομιμοποίηση” στο αντίστοιχο εκλογικό ακροατήριο και στελεχιακό δυναμικό ικανό να διεκπεραιώσει τη λειτουργία κομματικών οργάνων στο ΛΑ.Ο.Σ. Με το Βορίδη και το Μέτωπο στις τάξεις του, ο Καρατζαφέρης γινόταν “πατριώτης και με τη βούλα”, πλέον. Το 2007 η είσοδος του ΛΑ.Ο.Σ. στη Βουλή ήταν πια εύκολη – βοήθησε και ο Καραμανλής με το βιβλίο ιστορίας της Ρεπούση, είναι αλήθεια.
Είναι βέβαια γεγονός ότι ο Καρατζαφέρης φοβόταν εξαρχής τη δυναμική του νεαρού Βορίδη. Φρόντιζε με κάθε τρόπο
να τον μειώνει σε επίπεδο προβολής και σε επίπεδο ανάληψης αξιωμάτων. Ωστόσο, η απήχηση των θέσεων και του προσώπου του Βορίδη μέσα και έξω από το ΛΑ.Ο.Σ. αυξανόταν αλματωδώς.
Με την εκλογή Σαμαρά στην ηγεσία της ΝΔ άρχισε, σχεδόν ταυτόχρονα, η διασπορά φημών ότι επίκειται η ένταξή του στη ΝΔ. Παρά το ότι ο ίδιος τα διέψευδε, οι φήμες κατά καιρούς επέμεναν, μέχρι που τελικά αποδείχθηκε ότι είχαν δίκιο. Διότι, μη μου πείτε ότι τώρα ξαφνικά αποφάσισε ο Βορίδης ότι του ταιριάζει περισσότερο η νέα (μνημονιακή) ΝΔ, παρά ο ΛΑ.Ο.Σ…



Το colpo grosso της παγκόσμιας διακυβέρνησης
Τι δουλειά έχει όμως ένας “ακροδεξιός” στην συστημική ΝΔ;
Εδώ θα πρέπει καταρχάς να διευκρινιστούν μερικά πράγματα για το ρόλο της ακροδεξιάς διεθνώς και ειδικότερα στην Ελλάδα.
Όσα πρεσβεύει σήμερα η λεγόμενη “ακροδεξιά” είναι πατριωτικές θέσεις και πολιτική πρακτική, η οποία ήταν η καθιερωμένη ρητορική και πρακτική των κρατών-εθνών στους τελευταίους αιώνες και ιστορικά πιθανότατα ανέκαθεν. Μόνον μετά τον Β΄ ΠΠ άρχισαν οι θέσεις αυτές να θεωρούνται, σταδιακά, ακραίες και να “χρεώνονται” σε ακροδεξιούς πολιτικούς σχηματισμούς.
Αυτό συνέβη κάθε άλλο παρά τυχαία. Είναι φανερό ότι η στοχοποίηση των πατριωτικών πολιτικών θέσεων εξυπηρετεί ευθέως την αποδόμηση του κράτους-έθνους και την επιβολή της “παγκόσμιας διακυβέρνησης”. Η στοχοποίηση αυτή επιτεύχθηκε ακριβώς μέσω της δημιουργίας ”ακροδεξιών” κομμάτων, που έχουν ρητορική όμοια με τη ρητορική, η οποία στήριξε το κράτος-έθνος ανά τους αιώνες και την οποία έμαθε να πιστεύει με την ενστικτώδη προσκόλληση στην πολιτική του συλλογικότητα σχεδόν κάθε πολίτης. Η ευρεία υιοθέτηση θέσεων αποδομητικών του κράτους-έθνους περνούσε, αναγκαστικά, μέσω της τοποθέτησης των υποστηρικτικών του κράτους-έθνους θέσεων σε κόμματα χαρακτηρισμένα ως “ακραία”, προκειμένου να εξαναγκάζονται οι συστημικοί πολιτικοί, εκόντες-άκοντες, να υιοθετούν τις αντίθετες θέσεις και να απολογούνται κάθε φορά που “τολμουν” να αρθρώνουν τον έως χθες κατεστημένο πολιτικό λόγο του κράτους-έθνους.
Δεν αποκλείεται πολλά από τα ακροδεξιά κόμματα της Ευρώπης να προέκυψαν από ειλικρινή υιοθέτηση τέτοιων θέσεων από τους ιδρυτές τους και συνειδητή απόφαση να αντιδράσουν στην πολιτική ορθότητα που ήθελε αποδόμηση του κράτους-έθνους. Σε ό,τι αφορά, πάντως, την Ελλάδα, η ιστορία της ελληνικής Ακροδεξιάς δείχνει ότι, στις περισσότερες τουλάχιστον περιπτώσεις, ο σχηματισμός τέτοιων κομμάτων ήταν εξαρχής στημένο παιχνίδι, που αποσκοπούσε ακριβώς στη στοχοποίηση των πατριωτικών θέσεων και παράλληλα (στην περίπτωση ιδίως της Χρυσής Αυγής) στη στοχοποίηση και πολιτική “μόλυνση” των προσώπων που θα έκαναν το λάθος, ελαυνόμενα από πατριωτισμό, να πλησιάσουν τις τάξεις της.
Η καθαρά πρακτορίστικη αυτή τακτική αποκαλύφθηκε πλήρως σε διάφορες πατριωτικές δράσεις, όπως στην περίπτωση του βιβλίου ιστορίας της Ρεπούση, όταν πρόσωπα και ιστοσελίδες που πρωταγωνιστούσαν στην αντίδραση κατά του βιβλίου έβλεπαν να συνδέονταν εν αγνοία τους (μέχρι και με αφίσες που κολλήθηκαν στην Αθήνα!) με ακροδεξιές οργανώσεις και φορείς, χωρίς να υπάρχει η παραμικρή σχέση με τους τελευταίους. Ρόλος δηλαδή των ακροδεξιών ήταν και είναι, αποδεδειγμένα, η στοχοποίηση και η “μόλυνση” κάθε πατριωτικής δράσης και θέσης. Ο ρόλος αυτός αποδεικνύεται και με την ευκολία με την οποία διάφοροι τιμητές τύπου “Ιών” αναλαμβάνουν δράση τσουβαλιάζοντας προβοκάτορες ακροδεξιούς μαζί με μη ακροδεξιούς πατριώτες στην ίδια πολιτική κατηγορία, αποκλειστικά και μόνον επί τη βάση ταύτισης πατριωτικών θέσεων, που προβοκατόρικα οικειοποιούνταν για “δικές τους” οι ακροδεξιοί.


Ακροδεξιά + Μνημόνιο = το άλλοθι του τέλειου εγκλήματος
Έχοντας λοιπόν τον (προβοκατόρικο) πατριωτισμό ως ακροδεξιό άλλοθι στις αποσκευές του, ο απείρως ευφυέστερος από τους περισσότερους προβεβλημένους ΝΔτες Βορίδης εντάσσεται πανηγυρικά στο κεντροδεξιό κόμμα εξουσίας, σε χρονική στιγμή κατά την οποία η ΝΔ έριξε όλες τις αντιμνημονιακές της μάσκες και ευθυγραμμίστηκε πλήρως με τις απαιτήσεις του εγχώριου και διεθνούς “συστήματος”. Η χρονική αυτή στιγμή μόνον σύμπτωση δεν είναι: Η υπερψήφιση του Μνημονίου είχε ρόλο εξετάσεων έναντι του “συστήματος” για όλους τους πολιτικούς (χωρίς η μη υπερψήφιση να αποτελεί αναγκαστικά “αποτυχία” στις ιδιότυπες αυτές εξετάσεις). Ο “πατριώτης” Βορίδης λέει ένα μεγαλοπρεπές “ναι” στο Μνημόνιο της υποτέλειας και, ταυτιζόμενος πια με τον παλιό “Μακεδονομάχο” Σαμαρά, αναλαμβάνει να δώσει όλα τα αναγκαία άλλοθι πατριωτισμού στη δεξιά-κεντροδεξιά, που εκπροσωπεί η ΝΔ, προκειμένου να συνεχίσει να εγκλωβίζει σε αυτήν τους ποτισμένους με το γάλα της εθνικοφροσύνης από τα γεννοφάσκια τους ψηφοφόρους της.
Το κόλπο της χρήσης του πατριωτισμού για τον εγκλωβισμό οπαδών λειτούργησε αποτελεσματικά από πολύ παλιά. Από το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-ΚΚΕ που απέκτησε οπαδούς από το πουθενά, προσποιούμενο ότι κάνει αντίσταση κατά του Γερμανού κατακτητή, από την εθνικοφροσύνη της δεξιάς και τις χούντες κάθε είδους, μέχρι τον Ανδρέα Παπανδρέου και το μπααθικό ΠΑΣΟΚ, ο πατριωτισμός αποτελεί το αναγκαίο συστατικό κάθε πολιτικής απάτης. “Δεν ζει χωρίς πατρίδες η ανθρώπινη ψυχή”, μας είπε ο Παλαμάς. Όσο και να συκοφαντείται ο πατριωτισμός μετά από την αποκάλυψη κάθε πολιτικής απάτης, η ιδέα της πατρίδας εξακολουθεί να αντέχει και να παρέχει πρόσφορο έδαφος στον κάθε επόμενο πολιτικό απατεώνα.
Ο Βορίδης, έχοντας διατελέσει ακροδεξιό δεκανίκι του ελλαδικού καθεστωτισμού και της πολιτικής συστημικότητας, αποτελεί αυτή τη στιγμή τον ιδανικό πολιτικό για να προωθήσει στο δεξιό-κεντροδεξικό ακροατήριο τα Μνημόνια της Υποτέλειας ως δήθεν “αναγκαίο κακό”. Το διασφαλίζει το επίπεδο της επιχειρηματολογίας του και του λόγου του, σαφώς ανώτερο από αυτό των περισσότερων κοινοβουλευτικών, αλλά και η μαχητική παρουσία του έναντι των “κακών αριστερών”, η οποία ξυπνάει τα παραταξιακά αντανακλαστικά δεξιών και κεντροδεξιών και του χαρίζει παραταξιακή αποδοχή και νομιμοποίηση. Τι κι αν έχει “μολυσμένο” ακροδεξιό παρελθόν και κρατούσε τσεκούρι ως φοιτητής; Τόσο το καλύτερο για το “σύστημα”. Όσο θα τους κάνει τα χατήρια, τα ΜΜΕ θα σιωπούν. Με το που θα σκεφθεί μόνον να μην τους κάνει τα χατήρια, οι ιστορίες αυτές θα ξεθάβονται ως εκ θαύματος και θα του πλήττουν το πολιτικό προφίλ.
Ευφυής, εμφανίσιμος, καθωσπρέπει, υπάκουος στους ισχυρούς, με τη γοητευτική αύρα του νεοφερμένου και, κυρίως, εύκολα εκβιάσιμος. Τα έχει όλα. Ποιος θα ήταν καλύτερος για επόμενος αρχηγός της ΝΔ; Ο Στυλιανίδης; Ή ο καμένος λόγω νεοφιλελευθερισμού Χατζηδάκης; Καμία σύγκριση. Βορίδης και πάλι Βορίδης. Η νέα “μεγάλη” μεταγραφή της κεντροδεξιάς παράταξης, μετά το Μητσοτάκη, απειλεί να σημαδέψει τον 21ο αιώνα, όπως ο Μητσοτάκης σημάδεψε το τέλος του 20ου…
Επώνυμος

Πηγή
Το είδαμε εδώ

1 σχόλιο:

drzax είπε...

Θα πρόσθετα ότι μαζί με τον Χατζηνικολάου ίδρυσαν την ΤΟ ΝΔ ΚΟΛΟΝΑΚΙΟΥ !!!