Δευτέρα, 19 Μαρτίου 2012

Τουρκοκύπριοι εκτέλεσαν εν ψυχρώ πατέρα και τον 16χρονο γιο του στην Άχνα, στις 24 Αυγούστου 1974

Φρικτό φονικό θαμμένο στην Άχνα 

 Στις φωτογραφίες, αριστερά ο 16χρονος τότε Γιάννης, δεξιά ο πατέρας του Στάθης Θεοδώρου και πάνω η Λουκία

Τουρκοκύπριοι εκτέλεσαν εν ψυχρώ πατέρα και τον 16χρονο γιο του στις 24 Αυγούστου 1974
ΤΟΥΠΑΜΠΟΥΒΑΣΙΛΑ


Στις 24 Αυγούστου 1974, μετά την κατάληψη της Καλοψίδας από τους Τούρκους εισβολείς και λίγες μέρες πριν την κατάληψη και της Άχνας, έξι παιδιά και η έγκυος μάνα τους βίωσαν με τον πιο απαίσιο τρόπο τις σκληρές συνέπειες της εισβολής.
Εκείνη τη μέρα, ο πατέρας επτά παιδιών Στάθης Θεοδώρου μαζί με τον γιο του Γιάννη, 16χρονο φοιτητή της Γεωπονικής Σχολής Μόρφου, αποφάσισαν να μεταβούν από την ελεύθερη ακόμα Άχνα, στην Καλοψίδα, με την ελπίδα να καταφέρουν να πάρουν λίγα ρούχα και πράγματα από το σπίτι τους αλλά και να δουν τα ζώα τους στη μάντρα. Η πολυμελής οικογένεια τις τελευταίες μέρες διέμενε σε φιλικό σπίτι στην Άχνα, καθώς στην Καλοψίδα είχαν μπει τα τουρκικά στρατεύματα. Ήδη οι Αχνιώτες διαισθάνονταν πως κινδύνευε και το δικό τους χωριό από κατάληψη, στο οποίο είχαν καταφύγει χιλιάδες πρόσφυγες από γειτονικά χωριά και άλλες περιοχές.

Υπό αυτά τα δεδομένα, ο Στάθης Θεοδώρου και ο γιος του Γιάννης, άφησαν πίσω στην Άχνα έξι παιδιά και την έγκυο σύζυγο Λουκία που θα γεννούσε το όγδοο παιδί της οικογένειας και με το φορτηγό μπήκαν στην Καλοψίδα… Τότε, το προτελευταίο στη σειρά παιδί της οικογένειας, ο Λάμπρος, ήταν τεσσάρων χρονών. Μας αφηγήθηκε από αυτά που άκουγε από την αποθανούσα μητέρα του και τα μεγαλύτερα σε ηλικία αδέλφια, τα γεγονότα που ακολούθησαν.

Το φορτηγό που οδηγούσε ο 36χρονος πατέρας με συνεπιβάτη τον 16χρονο γιο του, έφτασε στην Καλοψίδα και ακολουθώντας το δρόμο του δημοτικού σχολείου, κατευθύνθηκε για το σπίτι της οικογένειας. Είχαν μείνει μόλις 200 μέτρα, για να φτάσουν στον προορισμό τους. Αλλά, δυστυχώς, αυτό δεν έμελλε να πραγματοποιηθεί. Όπως έμαθε η οικογένεια τα τελευταία χρόνια, στην Καλοψίδα παραμόνευε ο περιβόητος στην ελεύθερη Αμμόχωστο, Τ/κ κρυφός αξιωματικός του τουρκικού στρατού και «μισταρκός» του Νικολού από την Άχνα, Αλκάν από τα Κούκλια. Μαζί του φέρονταν να ήταν και κάποιοι άλλοι Τ/κ από τ/κ χωριά της περιοχής και μάλιστα, σύμφωνα με πληροφορίες πάντα της οικογένειας, κάποιοι ήταν γνωστοί του Στάθη Θεοδώρου, καθώς εκτός από γεωργός και βοσκός, ο Θεοδώρου είχε και λεωφορείο που εκτελούσε τη γραμμή Αμμοχώστου- Καλοψίδας.

Ο Αλκάν, ο «παραγιός» του Νικολού από την Άχνα, λίγες βδομάδες μετά τις 24 Αυγούστου 1974, διέπραξε στην Άχνα άλλο ένα ειδεχθές έγκλημα, εκτελώντας εν ψυχρώ τον μέχρι τότε μάστρο του και τη συμβία του. Εκείνη τη μέρα, όμως, ο φανερωθείς κατά την εισβολή ως λοχαγός του τουρκικού στρατού και συμμορίτης της ΤΜΤ Αλκάν, έβαψε τα χέρια του με το αίμα ενός 36χρονου πατέρα επτά ανήλικων παιδιών και του 16χρονου γιου του, αφήνοντας τη σύζυγό του Λουκία, χήρα στα 34 της χρόνια με έξι παιδιά και ένα έβδομο που γεννήθηκε ένα ακριβώς μήνα μετά το στυγερό έγκλημα στην προσφυγιά.

Με κάποιες πληροφορίες από τα Ηνωμένα Έθνη τότε, αλλά και κάποιες μαρτυρίες που έφτασαν με το σταγονόμετρο στην οικογένεια, εκείνο το πρωινό του πιο μαύρου Σαββάτου στη ζωή της οικογένειας, ο Αλκάν και η ένοπλη συμμορία του, ανέκοψαν το φορτηγό και αποβίβασαν οδηγό και συνεπιβάτη. Ο 16χρονος φοιτητής της Γεωπονικής Σχολής Μόρφου Ιωάννης Στάθη Θεοδώρου, δολοφονήθηκε εν ψυχρώ από τους ένοπλους του Αλκάν και μάλλον δεν πρόλαβε και δεν μπόρεσε να προβάλει καμιά αντίσταση. Αντίθετα, οι από διάφορες κατευθύνσεις πυροβολισμοί που δέχθηκε ο πατέρας και οι μαχαιριές, κάποιες πισώπλατα, παραπέμπουν σε κάποιας μορφής αντίσταση που προσπάθησε να προτάξει ο 36χρονος οικογενειάρχης.

Η αγωνία της Λουκίας
Ήταν τεσσάρων χρονών ο Λάμπρος, αλλά η αγωνία της αείμνηστης μητέρας του εκείνη τη μέρα, που κορυφωνόταν όσο περνούσαν οι ώρες και δεν επέστρεφαν ο άντρας και ο γιος της, αποτυπώθηκε στη μνήμη του, μέσα από μια σκηνή. Μη αντέχοντας άλλο την αναμονή, πήρε από το χέρι τον 4χρονο Λάμπρο και άρχισε να περπατά για την Καλοψίδα. Σούρουπο Σαββάτου 24 Αυγούστου 1974, μια 34χρονη μάνα έγκυος οκτώ μηνών, με έξι παιδιά 19 χρονών και κάτω όλα, να περπατά από την Άχνα προς την Καλοψίδα για να βρει τον άντρα και το γιο της, απελπισμένη που είχαν περάσει τόσες ώρες και δεν επέστρεψαν πίσω…

Τα μαντάτα δεν άργησαν
Την επόμενη μέρα, Κυριακή, ή τη Δευτέρα 26 Αυγούστου, η Λουκία Στάθη Θεοδώρου έμαθε με τον πιο φρικτό τρόπο, την τύχη που είχαν ο άντρας και ο γιος τους. Λόγω και της καλοκαιρινής ζέστης (ήταν ακόμα μήνας Αύγουστος), τα σώματα των δύο δολοφονημένων ανθρώπων, παραλήφθηκαν από τα Ηνωμένα Έθνη και σε τυμπανιαία κατάσταση παραδόθηκαν στους οικεί ους που διέμεναν στην Άχνα. Λόγω αυτής της κατάστασης, η νεκρώσιμη ακολουθία ψάληκε εκτός της εκκλησίας της Αγίας Μαρίνας και η ταφή έγινε στο κατεχόμενο σήμερα κοιμητήριο Άχνας, παρά το δρόμο Λάρνακας- Άχνας - Αμμοχώστου.

Η Λουκία Στάθη Θεοδώρου και τα μεγαλύτερα τότε παιδιά της δεν πρόλαβαν ούτε και να κλάψουν θα μπορούσε να πει κάποιος στο μνήμα του πατέρα και συζύγου, αλλά και του γιου και αδελφού.
Τρεις- τέσσερις μέρες μετά την κηδεία, οι Τούρκοι κατέλαβαν την Άχνα και οι κάτοικοι καθώς και όλοι οι πρόσφυγες που κατέφυγαν στο χωριό, βρήκαν νέο καταφύγιο στο σημερινό Δασάκι της Άχνας.

ΜΙΑ ΗΡΩΙΔΑ ΜΑΝΑ
Η Λουκία, απεβίωσε πριν από τρία χρόνια και τάφηκε στο Δασάκι Άχνας. Η αείμνηστη «κυρά κουράγιο και υπομονή» Λουκία Στάθη Θεοδώρου, απεβίωσε πριν από τρία χρόνια και τάφηκε στο Δασάκι Άχνας. Στα 35 χρόνια που έζησε μετά τα γεγονότα που σημάδεψαν τη ζωή της, σπάνιες φορές την είδαν παιδιά και χωριανοί να χαμογελά και αυτό έγινε μόλις τα τελευταία χρόνια της ζωής της, όταν η υγεία της άρχισε να καταβάλλεται.  

Για 30 χρόνια τουλάχιστον μετά τη δολοφονία του συζύγου και του γιου της, βεβαιώνουν τα παιδιά της και οι Αχνιώτες, το πρόσωπό της ήταν αγέλαστο και τα μάτια της πάντα ολοκόκκινα, αφού κάθε βράδυ έκλαιγε ώρες πολλές. «Μια ηρωίδα ήταν»… επέμεναν να γράψουμε οι θαμώνες στο καφενείο του Δάσους Άχνας. «Γιατί δούλεψε σκληρά, μέρα και νύχτα, στο μεροκάματο και το σπίτι της για να μεγαλώσει επτά ορφανά, με σωστή ανατροφή και αξιοπρέπεια». Ήταν μια γυναίκα, η Λουκία Στάθη Θεοδώρου, που ούτε στα παιδιά της δεν μιλούσε για τις 24 Αυγούστου 1974. Φύλαξε όλο τον πόνο και το δάκρυ για τον δικό της εαυτό και δούλεψε για 30 σχεδόν χρόνια μεροκάματα και μεροκάματα όπου της έδιναν δουλειά για να σταθεί στα παιδιά της. Τα επτά ορφανά που έχασαν κύρη και αδελφό την ίδια μέρα… 

έκκληση
Φωτογραφία
Το κατεχόμενο κοιμητήριο Άχνας, στο οποίο είναι θαμμένοι πατέρας και γιος. 
Με τονΛάμπρο η προσφυγιά μάς έριξε στον ίδιο συνοικισμό και μας έκανε φίλους από τα τέσσερα χρόνια. Μικρός ρωτούσα τον κύρη μου «γιατί ο Λαμπρής δεν είχε παπά» και μου έλεγε, «τον σκότωσαν οι Τούρκοι». Γι’ αυτό ο Λάμπρος δούλευε από μωρό στομεροκάματογια να βοηθά τη μάνα του και δεν είχε χρόνο για ππιριλλιά και τα άλλα που κάναμε οι υπόλοιποι της ηλικίας του, που είχαμε πατέρα. Μιλήσαμε για την ιστορία που σημάδεψετη ζωή του από την κούνια, με την ελπίδα να φτάσει ένα μήνυμα προς πονόψυχους ανθρώπους. Τα παιδιά του Στάθη Θεοδώρου από την Καλοψίδα παρακαλούν τους αρμόδιους να βοηθήσουν ώστε να πραγματοποιηθεί εκταφή των λειψάνων του πατέρα και του αδελφού τους από το κοιμητήριο της Άχνας ώστε να ταφούν μαζί με τα λείψανα της μητέρας τους στο Δασάκι της Άχνας. Εις μνήμηντης άγνωστης ηρωίδας μητέρας τους, Λουκίας…
 Πηγή
 
ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΓΙΑ ΤΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ 
ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΩΝ ΑΓΝΟΟΥΜΕΝΩΝ ΚΑΙ ΠΕΣΟΝΤΩΝ ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΤΡΑΓΩΔΙΑΣ 1974

ΒΟΥΤΣΙΝΑ 80,15561,
ΧΟΛΑΡΓΟΣ, ΑΘΗΝΑ-ΕΛΛΑΣ
Τηλ: 2106521639
email:humanrights1974@windowslive.com
www. agnooumenoi74.com

Αρ.Πρωτ: 015 /10 Μαρτίου 2012

Α Ν Α Κ Ο Ι Ν Ω Σ Η

Μετά τον θόρυβο που προκλήθηκε από δημοσιεύματα για ευρήματα σκελετών σε Τούρκικες φυλακές και οι υποθέσεις ότι μπορεί να ανήκουν σε Ελλαδίτες και Ελληνοκύπριους Αδήλωτους Αιχμαλώτους επανερχόμαστε για να δηλώσουμε άλλη μια φορά τον πόνο, την θλίψη, την οργή μας.

Για ένα καθαρά ανθρωπιστικό θέμα που η λύση του ήταν ζήτημα λίγων ωρών και ενός τηλεφωνήματος, βρισκόμαστε σήμερα 38 χρόνια μετά και ο χορός των υποθέσεων καλά κρατεί. Στο μεταξύ με τους δολοφόνους κάναμε κουμπαριές, χορέψαμε ζεϊμπέκικα, γίναμε πολύ καλοί φίλοι και δεν έχουμε τελειώσει ακόμα, έπεται και συνέχεα!!!

Παράλληλα και καταπατώντας κάθε ίχνος Εθνικής αξιοπρέπειας κλειδώσαμε τους Ήρωες στο σκοτεινό ντουλάπι του χρόνου για να μην ενοχλούν καταδικάζοντάς τους, στην αφάνεια!!

Αν και το δημοσίευμα είναι υποθετικό γιατί σαν λαοί δεν έχουμε σκελετικές διαφορές ώστε να μας δίνουν μια πρώτη άποψη για την εθνικότητα των οστών και μην παραβλέπουμε ότι το Ινστιτούτο Γενετικής της Κύπρου δεν έχει δώσει αποτελέσματα και δεν είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε αν έχει καταπιαστεί με το όλο θέμα.

Εμείς σαν συγγενείς Ελλαδιτών Αγνοουμένων συνεχίζουμε και επιμένουμε ότι: υπάρχουν ακόμα στην Τουρκία επιζώντες Αδήλωτοι Αιχμάλωτοι του 1974 και απαιτούμε την απελευθέρωση τους όπως και πραγματική διερεύνηση της τύχης όλων των Αδήλωτων Αιχμαλώτων και Αγνοουμένων!!!

Φωνάζουμε την οργή μας σε κυβερνήσεις, βουλευτές, ευρωβουλευτές δημοσιογράφους και όλα τα ΜΜΕ και απαιτούμε να δείξουν τον πρέποντα σεβασμό στη θλίψη και την αγωνιά μας ... Τους καλούμε να σταθούν στο πλευρό μας, να φωνάξουν μαζί μας με όλη την δύναμη της ψυχής τους: αλήθεια για τους Ήρωες μας και τιμωρία για τους αίτιους της τραγωδίας που έπληξε την Κύπρο και τις οικογένειές μας.

Οι ένοχοι θα πρέπει κάποτε να πληρώσουν!!!

Για το Δ.Σ.
Η Πρόεδρος
Μαίρη Κουρούπη

Η Γραμματέας
Ελένη Γρίβα

Δεν υπάρχουν σχόλια: