Δευτέρα, 8 Ιουλίου 2013

Σκοτώνεις το παιδί σου επειδή δεν έχεις να το θρέψεις ή ...

Σκότωσα το παιδί μου γιατί δεν μπορούσα να το θρέψω” γράφει κάποιος “πατέρας” στον Κώστα Χαρδαβέλλα του οποίου το όνομα λέει ότι έχει στη διάθεσή του ο γνωστός δημοσιογράφος. 

του Στρατή Μαζίδη

Ήδη μάλιστα υφίσταται επιθέσεις ότι με το άρθρο του αυτό προωθεί τη βιομηχανία σφαγής νηπίων ως μια σκληρή μεν αλλά αναγκαία / δικαιολογημένη δε λύση στη σημερινή εποχή. 

Παρένθεση blogger ιστολογίου αντιπαρακμής:


Πριν παραθέσουμε τη συνέχεια του κειμένου, να θυμίσουμε ότι ο λαός μας πάντα μέσα στην κακουχία μεγάλωνε. Αλλά τότε είχε αξίες και ιδανικά, και δεν έψαχνε αφορμή για να σκοτώσει τα αγέννητα παιδιά του. Ότι δεν σκότωνε τα παιδιά του σε πολύ χειρότερες καταστάσεις, όταν έγκυες γυναίκες βάδιζαν ατέλειωτες πορείες μέχρι να φτάσουν στην ελεύθερη Ελλάδα, όταν λιμοκτονούσαν από την πείνα στην κατοχή, όταν ...,  όταν ...
Τότε οι μάνες αγαπούσαν πραγματικά το παιδί τους, τότε οι μάνες δεν επαναλάμβαναν εγωιστικά ότι "από το παιδί μου δεν θέλω να λείψει τίποτε". 

Ε ΟΧΙ λοιπόν. Το παιδί σου μπορεί να μεγαλώσει με πείνα,με αυτάρκεια, με εγκράτεια, με νηστεία. Έτσι μεγάλωναν πάντα τα Ελληνόπουλα. Με άσκηση, επιλέγοντας τον δύσκολο δρόμο της αρετής και όχι τον ευρύχωρο δρόμο της κακίας
Σταμάτα λοιπόν επί τέλους να μιξοκλαίς και στάσου στα πόδια σου. Μπορείς να τα καταφέρεις. Περισσότεροι από 2.000.000 αφρικανοί και ασιάτες λαθρομετανάστες, καταφέρνουν να επιβιώνουν στην Ελλάδα της κρίσης και να στέλνουν εμβάσματα στο εξωτερικό. Δεν μπορεί να κατάντησες χειρότερος από έναν λαθρομετανάστη. 



Υπάρχει Θεός, κάνε τον σταυρό σου και πάρε και πάλι το δύσβατο μονοπάτι. "Με τον ιδρώτα του προσώπου σου να βγάζεις το ψωμί σου" σου είπε ο Θεός όταν έφυγες από τον Παράδεισο. Καιρός να θυμηθείς κ πάλι πως είναι να νιώθεις τον ιδρώτα στο πρόσωπό σου, τον πόνο από τη δουλειά στα μπράτσα σου.
ΞΥΠΝΑ και άσε τις δικαιολογίες. Και προσοχή, κηφήνα, ΜΗΝ ΤΟΛΜΗΣΕΙΣ να σκοτώσεις το παιδί σου
 Μαχητής Θεσσαλονίκης
ακολουθεί η συνέχεια του κειμένου που είδαμε εδώ:

Απλά από την πλευρά μου θα ήθελα να πω σε αυτό τον πατέρα δύο κουβέντες. Πρώτα όμως θα παραθέσω δύο σημεία:

Η γυναίκα μένει έγκυος. Το όνειρο παίρνει το δρόμο να γίνει πραγματικότητα. Αλλά δύο μήνες μετά μένουν χωρίς δουλειά και οι δύο υποψήφιοι γονείς γιατί το κατάστημα που δούλευαν κλείνει. Από τη μία μέρα στην άλλη και οι δύο μπαίνουν στην ανεργία.

Μετράνε τις δυνάμεις τους και διαπιστώνουν με φρίκη ότι δεν μπορούν να θρέψουν το παιδί που θα φέρουν στον κόσμο, δεν μπορούν να το μεγαλώσουν, δεν μπορούν να προσφέρουν ό,τι χρειάζεται ένα μωρό, γιατί δεν έχουν χρήματα. Και παίρνουν την απελπισμένη απόφαση: έκτρωση.

«Δεν ζητάω εκδίκηση κ. Χαρδαβέλλα για το έγκλημα που με ανάγκασαν να κάνω. Δικαίωση ζητάω στο όνομα του παιδιού μου που δεν ήρθε ποτέ στον κόσμο και μια ανθρώπινη απάντηση από όλους αυτούς που μας κυβερνάνε για τα όνειρά μας που έκαψαν. Από εδώ και πέρα η γυναίκα μου και εγώ θα ζούμε με τη μαρτυρική ενοχή ότι σκοτώσαμε το παιδί μας για να μην το κάνουμε δυστυχισμένο με τη γέννησή του. Αναρωτιέμαι πώς μπορεί να ζήσει ένας άνθρωπος με τέτοιο βάρος μέσα του».

Κανείς δε μένει από τη μια ημέρα στην άλλη άνεργος. Τα σύννεφα πάντα μαζεύονται πριν τη βροχή. Δηλαδή αυτοί οι άνθρωποι εισέπρατταν παχυλούς ή έστω ικανοποιητικούς μισθούς σε μια κερδοφόρα επιχείρηση που το χρήμα έτρεχε από παντού και ξαφνικά απολύθηκαν; Δεν κλείνει ένα μαγαζί ή μια επιχείρηση όταν πάει καλά ή έστω στέκεται. Κατεβάζει ρολά όταν ως επί το πλείστον εγγράφει χρέη ή αναγκάζεται η εργοδοσία να τροφοδοτεί από τυχόν έτοιμα.

Προφανώς λοιπόν εσύ πατέρα και η σύζυγός σου δε γνωρίζετε να μετράτε καλά τις δυνάμεις σας.

Εκδίκηση μπορεί να μη ζητάς πατέρα, αλλά το αίμα που έχυσες θα ζητήσει την εκδίκησή του διότι δεν του έδωσες αυτή τη μια ευκαιρία. Αποδείχθηκες ρίψασπις. Φυγόπονος. Όσο για τη “μητέρα”, άστο καλύτερα. Με το που φάγατε το σουτάρισμα κι ενώ τρέχει ο ΟΑΕΔ και πάντα μπορείς να σχεδιάσεις ένα plan B ή έστω να ελπίσεις, εσύ και η γυναίκα σου δε χάσατε την ευκαιρία να τεμαχήσετε το παιδί και να το ξεφορτωθείτε. Κι αλήθεια την 500αρα για το χασάπη πού τη βρήκες; Τελικά έχεις ή δεν έχεις χρήματα; Γιατί δεν της τράβηξες πχ μια κλωτσιά ή μια μπουνιά να αποβάλλει να σου ρθει και τζάμπα; Και μη μας πεις ότι δεν είσαι δολοφόνος. Δειλός είσαι. Ούτε το φόνο που αποφάσισες, δεν εκτέλεσες. Εκεί τα έσκασες.

Συγχωράτε με που γίνομαι σκληρός αλλά αυτή είναι η αλήθεια. Άρα λοιπόν με βάση τα λόγια σου “πατέρα” κι εγώ κι όσοι τυχόν διαβάσουν αυτό το κείμενο που περνάμε δύσκολα, ίσως πιο δύσκολα κι από αυτόν, να πάμε το βράδυ στο προσκεφάλι των παιδιών μας και να τα πνίξουμε ή να τους ρίξουμε κάτι στο γάλα. Θα είναι σκληρό αλλά όπως λες κι εσύ δε θα γίνουν δυστυχισμένα.

Κι αναρωτιέμαι αυτό το παδί που μόλις σκότωσες (είτε είναι αληθινό γράμμα είτε επινόηση) τι θα γινόταν αν το άφηνες να δεις το φως του ήλιου; Κι αν στέρησες την κοινωνία από πχ μια σπουδαία γιατρό; Ή ένα κορυφαίο ερευνητή; Ή το πιο απλό, από έναν καλό άνθρωπο που με τη ζωή του θα φώτιζε εαυτόν και τους γύρω του; Είχες το δικαίωμα να το πράξεις;

Σκότωσες το καινό, και συμβάλλεις στη διατήρηση του σάπιου…

Κι ενώ από όσα γράφεις φαίνεται ότι γνωρίζεις πολύ καλά τι έκανες, εν τέλει το έκανες. Στο πρόβλημα που ήδη αντιμετωπίζετε, επιλέξατε να το κάνετε ακόμη μεγαλύτερο.

Κανείς λοιπόν δε σε “ανάγκασε” να κάνεις τίποτε. Το ήθελες και το έκανες. Ξεφορτώθηκες το βάρος -πριν καν το σηκώσεις- που κουβαλάμε όλοι εμείς. Φορτώθηκες όμως κάτι πολύ χειρότερο. Ένα ΦΟΝΟ και μάλιστα μαρτυρικό.


Κι αφού αποφασίσατε τελικά να σκοτώσετε με τη γυναίκα σου, να βάψετε τα χέρια σας με αίμα, τουλάχιστον ας μη χύνατε αίμα αθώο, αλλά ΕΝΟΧΟ! Μπορεί να γινόσασταν και ήρωες. 
http://freepen.gr
ΜΗΝ απελπίζεσαι. 
Υπάρχουν φορείς που μπορούν να σε βοηθήσουν να κρατήσεις το αγέννητο παιδί σου:

Σύλλογος ΠροστασίαςΑγέννητου Παιδιού "Η Αγκαλιά":
Λεωφόρος Αθηνών 84, 210 8828788, info@agalia.org.gr

"Το σπίτι της Μαρίας" – ο ξενώνας του Αγίου Μάρκου 
2310-461145, 277719 , Θέρμη Θεσσαλονίκη


Ξενώνας "Στέγη Μητέρας"
Λέρου 6, Kυψέλη, 113 64 AΘHNA
τηλ.: 210 - 8641300, 210 -8615700,  fax: 210 - 3811959
(για τα δύο τελευταία σωματεία διαβάστε σχετικά εδώ
  
Πανελλήνια Ένωση Φίλων των Πολυτέκνων:
Ακαδημίας 78Δ,  106 78 ΑΘΗΝΑ (Ισόγειο), 210.38.38.496,   info@pefip.gr

1 σχόλιο:

ISAAK SOLOMOY είπε...

"κριτες μας οι αγεννητοι
και οι νεκροι".
Κ.ΠΑΛΑΜΑΣ

ΟΧΙ ΔΕΝ ΘΑ ΣΚΟΤΩΣΟΥΜΕ
ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ.......
ΤΟΥΣ ΠΡΟΔΟΤΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ ΜΑΣ
ΘΑ ΤΙΜΩΡΗΣΟΥΜΕ